Σελίδα 1 of 1312345...10...--> »

Έδωσε

Έδωσε

 

Μεγάλη σύγχυση επικρατεί γύρω από την πραγματική φύση, το πραγματικό νόημα της προσφοράς του Ιησού Χριστού στον αμαρτωλό κόσμο μας, ή πιο εστιασμένα, στον αμαρτωλό άνθρωπο.

Ακούγονται πολλά, διάφορα. Δεν θα ’πρεπε. Γιατί πολλά; Μήπως δεν είναι ξεκάθαρος ο Λόγος του Θεού; Μήπως δεν είναι κατανοητά τα όσα περιέχει, μήπως δεν μας δόθηκε, δεν μας αποκαλύφθηκε το μυστήριο της αγάπης του Θεού Πατέρα;

 

Υπάρχει μια λέξη, που είναι πράγματι τρομερή. Ψέμα. Αγαπούν οι άνθρωποι το ψέμα. Βολεύονται στο ψέμα. Εφησυχάζουν και αποκοιμιούνται. Δεν τους αρέσει η αλήθεια που σώζει, που λυτρώνει και φωτίζει. Τους ενοχλεί. Ψάχνουν λοιπόν για το ψέμα και μόλις το βρουν, κουρνιάζουν σ’ αυτό και αντιδρούν τόσο βίαια όταν φανερώνεται η αλήθεια. Χειρίζονται με ασέβεια την αποκάλυψη του Θεού, το νόμο της αγάπης Του, της χάρης Του, ενώ είναι όλα δοσμένα με απλότητα και γνησιότητα αγάπης.

 

 

 

1. Η αμαρτία τού να ζεις για τον εαυτό σου

Jesus Christ crown of thorns and nail

Ίσως αυτό που τονίζεται περισσότερο και συχνότερα είναι η αγάπη. Η αγάπη του Θεού για τον αμαρτωλό.

Δεν είναι παράδοξο, αφού η αγάπη είναι ένας κόσμος ολόκληρος και μάλιστα η αγάπη στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού είναι ένας ασύλληπτος κόσμος μυστηρίου, είναι ένα θαύμα. Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πολύ σοβαρό και κρίσιμο σημείο. Να μείνει αυτή η αγάπη άκαρπη στην περίπτωσή μας, να μη λειτουργήσει, να μη φέρει το ποθητό αποτέλεσμα της λύτρωσης, της σωτηρίας της ψυχής από τον αιώνιο θάνατο. Να μην ωφεληθούμε εμείς οι ίδιοι από το θαύμα, να μη γίνει ποτέ δικό μας.

Ναι, αποκαλύπτει ο Λόγος του Θεού τόσο συγκινητικά:

Διότι έτσι αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Υιό του τον μονογενή…

Όμως δεν σταματάει εδώ, όπως σταματάμε συνήθως εμείς. Η συνέχεια είναι:

για να μη χαθεί καθένας ο οποίος πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή (Ιωάννης 3:16).

Ναι, εκείνο το «για να» του Λόγου του Θεού είναι το μεγάλο μυστικό, το πιο ευαίσθητο σημείο ίσως της αγάπης του Θεού δια του Ιησού Χριστού.

Εδώ, σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να λειτούργησε πολλή κακία και μαεστρία πλάνης. Όχι βέβαια ανεξάρτητη από τη δική μας πονηρή καρδιά, αλλά πάντα σε συνδυασμό. Τις συνέπειες τις θερίζουμε και τις βλέπουμε όλοι καθημερινά.

Γιατί πέθανε ο Ιησούς στο σταυρό;

 

Γιατί τα καρφιά, το αίμα;

Γιατί η ανάσταση, το άδειο μνήμα;

Γιατί ο ερχομός, ο αγιασμός, η ζωή της υπακοής;

Γιατί η αγάπη Του, γιατί η προσφορά στον αμαρτωλό;

Μία η απάντηση του Λόγου του Θεού, πραγματικό κλειδί που ξεκλειδώνει και ερμηνεύει το μυστήριο της αγάπης του Θεού.

 

…και πέθανε για χάρη όλων, ώστε αυτοί που ζουν, να μη ζουν πλέον για τον εαυτό τους, αλλά γι’ αυτόν που πέθανε και αναστήθηκε για χάρη τους. (Β΄ Κορινθίους, 5:15).

 

 

Όλο το Ευαγγέλιο βρίσκεται μέσα σ’ αυτό το εδάφιο.

Όλο το Ευαγγέλιο φωτίζεται με αυτό το εδάφιο.

Όλα τα μυστικά ερμηνείας της προσφοράς της αγάπης του Θεού βρίσκονται μέσα σ’ αυτό το εδάφιο.

Και δεν καταλάβαμε τίποτα ακόμα από τον Ιησού Χριστό, αν δεν καταλάβαμε τούτο το εδάφιο.

Μ’ αυτό το φως αρχίζουν σιγά-σιγά να φωτίζονται τόσα πολλά μέσα μας, γύρω μας.

Αμαρτία είναι να ζεις για τον εαυτό σου.

Σάρκα είναι να ζεις για το θέλημά σου, να προκρίνεις τις επιθυμίες σου.

Θάνατος είναι να αγνοήσεις τον Θεό, να παραγκωνίσεις τον νόμο Του, την αγάπη Του, για να κάνεις το δικό σου, για να ικανοποιηθείς, να προβληθείς, να ευχαριστηθείς.

Μ’ αυτό το πνεύμα, λύτρωση είναι να μη ζεις πλέον για τον εαυτό σου, αλλά να ζεις για τον Ιησού, μέσα στον Ιησού, δια του Ιησού και να ομολογείς όπως ο απόστολος Παύλος «δεν ζω πλέον εγώ, ζει μέσα μου ο Χριστός» (Γαλάτες 2:20).

Μιλούν πολλοί για τη συγχώρηση των αμαρτιών μας. Η συγχώρηση δια του αίματος του Ιησού Χριστού. Αν σταματήσουμε εδώ και βάλουμε τελεία, είναι μάλλον τρέλα. Θα μείνουμε χωρίς… θα μείνουμε έξω… δεν πήραμε τίποτα.

«Για να μη ζουν πλέον για τους εαυτούς τους οι ζωντανοί.» Αυτό είναι το μήνυμα της συγχώρησης των αμαρτιών μας, αυτό είναι το κέντρο της θυσίας του σταυρού. Βγάλε αυτό στην άκρη και δεν έμεινε τίποτα. Κάποια συναισθήματα, κάποιες υποχρεώσεις, κάποια λόγια θαυμαστά χωρίς δύναμη, χωρίς καρπό, χωρίς ζωή.

 

 

Είναι τόσο απλό το μήνυμα αυτής της αλήθειας. Εάν συνεχίσουμε να ζούμε για τον εαυτό μας, τις επιθυμίες μας δηλαδή, τους στόχους μας, τα όνειρά μας, τις αγάπες μας, τα είδωλά μας, δε μας ωφέλησε ο Χριστός, δε μας ωφέλησε το αίμα το χυμένο του Ιησού, δε μας άγγιξε η αγάπη, δε λειτουργεί πάνω μας, στην περίπτωσή μας ο Ιησούς Χριστός.

Ζούμε για τον εαυτό μας, δικαίωμα του καθενός, όμως αυτή η ζωή είναι πορεία θανάτου.

Young_at_heart__by_incredi

Επειδή, αν ζείτε σύμφωνα με τη σάρκα, πρόκειται να πεθάνετε. (Ρωμαίους 8: 13)

 

 

Εδώ κρύβεται κάτι πολύ σημαντικό. Αρκετοί χριστιανοί, όχι μόνο ζούσαν και ζουν για τον εαυτό τους, αλλά θέλουν τον Ιησού Χριστό στην πορεία τους για τον εαυτό τους. Να είναι Αυτός ο βοηθός τους, ο σύμβουλός τους, να δίνει ο Ιησούς λύσεις στα δύσκολα της ζωής, να τους πραγματοποιεί τα όνειρά τους, να τους βολεύει για να περνάνε καλά. Με αυτούς τους στόχους πηγαίνουν στον Ιησού και αυτά ελπίζουν να πάρουν από Κείνον. Και πολύ γρήγορα απογοητεύονται. Δεν πραγματοποιούνται τα όνειρά τους, δεν λειτουργεί ο Ιησούς στην περίπτωσή τους, δεν φέρνει καρπό και αποτέλεσμα καινούργιας ζωής μέσα τους.

Και τούτο επειδή πέθανε και αναστήθηκε, όχι για να περνάμε εμείς καλά εδώ κάτω, αλλά για να μη ζούμε πια για τους εαυτούς μας οι ζωντανοί. Για να πεθάνουμε κι εμείς δηλαδή ως προς τον κόσμο, ως προς τον εαυτό μας, και να ζούμε πλέον απελευθερωμένοι και λυτρωμένοι από  τα δικά μας, για τον ζωντανό Κύριό μας.

 

 

Επειδή, αν έχουμε γίνει σύμφυτοι μαζί του ως προς την ομοιότητα του θανάτου του, κατά συνέπεια θα είμαστε και ως προς την ομοιότητα της ανάστασης. (Ρωμαίους 6:5)

 

 

Αυτή είναι η σειρά των πραγμάτων, έτσι λειτουργούν.

Η σοβαρότητα της αλήθειας αυτής του Λόγου του Θεού φαίνεται πόσο μεγάλη είναι, αν αναλογιστεί κανείς πόσο πολλοί είναι ανάμεσά μας που πιστεύουν, αλλά δεν απολαμβάνουν δικό τους τον Ιησού. Ενώ μιλούν για τη σωτηρία οι ίδιοι είναι αλύτρωτοι, ενώ μιλούν για το αίμα του Ιησού, οι ίδιοι δεν πήραν, δεν έχουν ζωή. Έμειναν στην αγάπη, στη λατρεία της σάρκας, πρόκριναν τις επιθυμίες, τον εαυτό τους.

Ο ουρανός απάντησε, ο ουρανός «έδωσε». Ο Ιησούς Χριστός μάς χαρίστηκε για να πάψουμε να ζούμε για τον εαυτό μας. Ο απόστολος Παύλος το απέκτησε αυτό το θαύμα. «Δεν ζω πλέον εγώ», ομολογεί.

Τούτο το θαύμα είναι η βάση, το θεμέλιο της λυτρωμένης ζωής, της πνευματικής ζωής και περνάει μέσα από τη συνειδητή και γνήσια καταδίκη και αποστροφή του εαυτού μας, για να κερδίσουμε, να αποκτήσουμε τον Ιησού Χριστό.

 

 

2.  Για να έχουν ζωή

tumblr_n8a4xr2tMX1reuu7no1_500

 

Η Αγία Γραφή χωρίζεται ή μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη.

Το ένα είναι ιστορικές αλήθειες και πραγματικότητες, που ο Θεός αποκαλύπτει στα δημιουργήματά Του, και μέσα από αυτές γνωρίζεται σ’ αυτά.

Το άλλο είναι η ζωή, που ο Χριστός έζησε, και που, τώρα, δια του Πνεύματός Του, μεταφυτεύει και αναπαράγει μέσα στη δική μας τη ζωή.

Όταν κάποιος μετανοεί και επιστρέφει, πιστεύοντας στον Χριστό, παίρνει και τα δύο στοιχεία.

Αλίμονο αν σταθεί μόνο στο ένα. Αλίμονο αν περιοριστεί μόνο μέσα στη διανοητική παραδοχή κάποιων ιστορικών στοιχείων ή πνευματικών θέσεων και αποκαλύψεων. Αλίμονο αν παραδεχτεί κάποιες πραγματικότητες, που είναι αυταπόδεικτες και δεν προχωρήσει στο ουσιαστικό μέρος που είναι η ζωή.

«Τα λόγια που εγώ σας μιλάω, είναι πνεύμα και είναι ζωή» (Ιωάννης 6:63). Ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο για να μας λύσει τις απορίες για τη δημιουργία του σύμπαντος, αλλά για να έχουμε ζωή.

Εάν δεν φτάσουμε στη ζωή και δεν πάρουμε, και δεν έχουμε και δεν ζούμε τη ζωή, φοβάμαι, πως κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Δεν πήραμε τίποτα. Ένα διανοητικό κέλυφος παραδοχής κάποιων σωστών βιβλικών θέσεων δεν είναι σωτηρία.

 

 

Εγώ ήρθα για να έχουν ζωή, και να την έχουν με αφθονία. (Ιωάννης 10:10)

 

Και η ζωή είναι στο Πνεύμα του Θεού, που χορηγεί ο δοξασμένος Χριστός. Και η ζωή είναι ένα πραγματικό γεγονός, που το ξέρουμε γιατί το ζούμε ή δεν το έχουμε καθόλου.

Η ζωή αποκαλύπτεται, και δεν κρύβεται, και φαίνεται.

Διαφορετικά, δεν έχουμε απολύτως τίποτα, γιατί οι παραδοχές δεν αλλάζουν τη ζωή μας, παρά μόνο η ζωντανή παρουσία του Χριστού δια του Πνεύματος στη ζωή μας.

Και είναι μια ζωή που πλημμυρίζει από χαρά και αγαλλίαση την ψυχή μας. Μια πραγματική ζωή. Η μόνη άξια του ονόματός της ζωή.

 

 

 

3. Εσείς ζείτε;

 

 

Πάντα θαύμαζα, ίσως και ζήλευα κάπως, τους έξυπνους ανθρώπους.

Έξυπνες κουβέντες, έξυπνες κινήσεις, έξυπνες παρατηρήσεις, όλα αυτά μαζί πάνε. Λένε πως θαυμάζεις και κάποτε ζηλεύεις αυτό που εσύ δεν έχεις, ας είναι.

Είχα ανοίξει τυχαία το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου κι έπεσα πάνω σε μια συνέντευξη. Η συζήτηση του δημοσιογράφου ήταν για κάποια εξέγερση νέων, φοιτητών, με κάποιον από τους πρωτεργάτες, για διεκδικήσεις τους πολιτικές και άλλες, όπως γίνεται συνήθως. Ο «ήρωας», μεγάλος τώρα, ώριμος οικογενειάρχης, έδειχνε να ’χει μετανιώσει για τις «τρέλες», τους «παλικαρισμούς» του παρελθόντος. Και τότε ήταν που άκουσα μια τόσο έξυπνη και σωστή ερώτηση, που με καθήλωσε και μ’ έκανε να μονολογήσω. Έλεγε ο μετανιωμένος «… όσο σκέφτομαι πως μπορεί να ’δινα τη ζωή μου, να ’μουνα νεκρός, να μη ζούσα για κείνες τις τρέλες…» και τον έκοψε ο δημοσιογράφος: «Τώρα ζείτε;»

Ω, έμεινα άφωνος. Τι πράγμα αληθινό και εύστοχο ήταν αυτή η ερώτηση, πού τη βρήκε ο δημοσιογράφος; Τι βάθος έχει, τι πολλά μηνύματα… Εσείς ζείτε… τώρα λογαριάζετε τον εαυτό σας ζωντανό; Αυτό που έχετε στα χέρια σας το λέτε ζωή;

Από δω και πέρα κλείνει το ραδιόφωνο και ανοίγει η καρδιά. Το δικό της στρατί με τα δικά της περίεργα λόγια.

Νομίζεις ότι ζεις. Όπως όλοι. Κουνάς χέρια, πόδια, αναπνέεις, ονειρεύεσαι, πιάνεις κάποιους στόχους, κάνεις μπίζνες, θαυμάζεις στον καθρέφτη τον εαυτό σου. Και μέσα σ’ όλα αυτά λες ζω, είμαι ζωντανός. Δεν προβληματίζεσαι καν πάνω στο θέμα αυτό. Κοιτάς γύρω σου, βλέπεις κίνηση, ακούς θόρυβο, νιώθεις εξέλιξη, πορεία.

Το λες ζωή κι αυτό και σταματάς, δεν χρειάζεται παραπέρα σκέψη.

Πάντα είναι δύσκολη η ώρα, το γνωρίζω καλά, όταν αναγκαζόμαστε να αναθεωρήσουμε αυτά που παραλάβαμε και βολευτήκαμε μαζί τους, αφού δεν μας προβληματίζουν άμεσα και δεν μας ενοχλούν.

Κι όμως, πρέπει να το πούμε.

Αν μείνεις στις πιο πάνω περιγραφές, μπορώ να το βεβαιώσω με σιγουριά. Δεν είναι ζωή αυτό, είναι θάνατος. Τι κι αν κουνάς χέρια πόδια, τι κι αν χαζεύεις τις εφημερίδες στο περίπτερο; Κοίταξε τον παππού στο πάρκο που παίζει με την εγγονούλα του. Πού πάει αυτός, πού θα είναι σε λίγες μέρες, ξέρεις;

Θάνατος πάνω μας, θάνατος μέσα μας, θάνατος γύρω μας.

Όλοι το ίδιο είμαστε. Και η εγγονούλα με το ροζ φουστανάκι και τα άσπρα καλτσάκια. Κι αυτή θάνατο έχει μέσα της και θα ακολουθήσει τον παππού της, αν μείνει όπως είναι.

Ο μεγάλος Πασκάλ κάπου λέει: «Η γέννηση στο μαιευτήριο είναι το πρώτο βήμα θανάτου, για ν’ ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα, αργά αλλά σίγουρα, με μόνη κατάληξη του ανθρώπου το θάνατο».

Του ανθρώπου, τονίζει. Σωστή διάκριση. Όσοι έμειναν με την πρώτη, φυσική τους γέννηση, έμειναν άνθρωποι φυσικοί, αμαρτωλοί, αρνητές της αγάπης και του νόμου του Θεού, έμειναν στο θάνατο. «Νικόδημε», του εξήγησε ο Κύριός μας, «εκείνο που έχει γεννηθεί από τη σάρκα είναι σάρκα» (Ιωάννης 3:6). Και σάρκα θα πει θάνατος, επειδή «όλοι αμάρτησαν και υστερούνται της δόξης του Θεού» (Ρωμαίους 3:23).

Αυτό το «υστερούνται» ήρθε να γιατρέψει ο αληθινός Ιησούς Χριστός της Βίβλου. Θα αφήσω όλα τα ονόματά Του και τους τίτλους Του απέξω. Μάλλον δε μου λένε πολλά και θα κρατήσω μόνο ένα, που τα κλείνει όλα μέσα του. Η ζωή, η αιώνια ζωή. Πάντα μαζί πηγαίνουν αυτά. Ζωή δεν υπάρχει, αν δεν είναι αιώνια.

Το όνομά Του, ο τίτλος Του, «η ζωή μας».

Μόνο Αυτός έχει ζωή και ο άνθρωπος αποκτάει ζωή δια Αυτού, όταν Τον δεχτεί, όταν Τον αποκτήσει, όταν γίνει δικός Του και μείνει δικός Του.

Άρα ζωή δεν είναι μια λειτουργία βιολογική, ούτε τίτλος που μοιράζεται. Ζωή είναι ένα πρόσωπο. Ο ζωντανός Ιησούς Χριστός μέσα μας. Ο «εν ημίν Ιησούς Χριστός».

Άλλωστε αυτό είναι και το μοναδικό μήνυμα του Λόγου του Θεού στον αμαρτωλό άνθρωπο.

 

Ο Θεός έδωσε σε μας αιώνια ζωή, κι αυτή η ζωή είναι μέσα στον Υιό του.

Εκείνος που έχει τον Υιό, έχει τη ζωή· εκείνος που δεν έχει τον Υιό τού Θεού, τη ζωή δεν έχει.  (Α΄ Ιωάννου 5:11–12)

 

tumblr_muwf9vvgJ11s9oh9eo1_1280

Και έρχεται ξανά το έξυπνο, το διαπεραστικό ερώτημα: «Εσείς ζείτε;» Δηλαδή, εσείς έχετε; Εσείς πήρατε, εσείς αποκτήσατε τον ζωντανό Ιησού Χριστό; Τον νιώθετε να μορφώνεται μέσα σας, να κατοικεί στην καρδιά σας, να σας διοικεί, να ελέγχει την ύπαρξή σας ολόκληρη;

Εδώ υπάρχει μια σοβαρή διάκριση. Άλλο γνωρίζω, άλλο αποδέχομαι, ασπάζομαι, άλλο ευχαριστιέμαι ν’ ακούω και άλλο, τελείως άλλο, το «έχω» του Λόγου του Θεού.

Ίσως δε χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Όμορφες, εύστοχες πινελιές αλήθειας του Πνεύματος του Θεού, τα λένε όλα:

 

 

Μονάχα με ψωμί δεν θα ζήσει ο άνθρωπος. (Ματθαίος 4:4)

 

 

Αυτό που συντηρούμε, δηλαδή, με τη φυσική τροφή, δεν είναι ζωή. Ο Λόγος του Θεού είναι η τροφή του αναγεννημένου, του αιώνια ζωντανού ανθρώπου.

 

 

Σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία τού Θεού. (Α΄ Κορινθίους 15:50).

 

Δηλαδή, αν έμεινες «σάρκα και αίμα», φυσικός άνθρωπος, έστω κι αν μπαινοβγαίνεις σε κάποια εκκλησία κι αν ακούς κι αν συμφωνείς, δεν κέρδισες τίποτα. Δε ζεις, είσαι στο θάνατο. Τον εαυτό σου απατάς, λέει ο Λόγος του Θεού. Και είναι τραγικό.

 

 

4. Ζωή θανάτου και αιώνια ζωή

 

 

Νομίζω πως τα είπαμε όλα. Μένει μόνο να αντιγράψω μια όμορφη παρατήρηση που συνάντησα στη μελέτη μου. «Υπάρχει ζωή θανάτου και αιώνια ζωή».

Ζωή θανάτου είναι να ζεις την κάθε μέρα για τον εαυτό σου, με μοναδικό σύμβουλο τις επιθυμίες και τις ανάγκες σου. Είναι μια ζωή θανάτου αυτή, γιατί δεν μπορεί ποτέ να φέρει πλήρωση, ούτε ικανοποίηση. Είναι μια ύπαρξη που σκοτώνει κάθε μέρα, όλο και πιο κοντά στο τέλος, όλο και πιο κοντά στη στιγμή που μια μέρα θα κοιτάξουμε τη ζωή μας προς τα πίσω και θα συνειδητοποιήσουμε πως δεν κρατάμε στα χέρια μας τίποτα.

«Κατάφερα να κάνω παιδιά, να βγάλω λεφτά, έχω τώρα να απολαμβάνω τους κόπους των χεριών μου, τους φίλους μου, τα εγγόνια μου…» Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να γεμίσει την ψυχή του ανθρώπου. Και τίποτα από αυτά, τελικά, δεν έχει αρκετή αξία ώστε να πεις ότι έζησες μια ολόκληρη ζωή για χάρη τους. Για τον εαυτό σου.

Και από την άλλη μεριά η αιώνια ζωή. Η καθημερινή πορεία προς την αιωνιότητα. Αιώνια ζωή είναι η ταύτισή μας με τον Ιησού, η κατάκτησή μας από τον Ιησού, η σύνδεσή μας η ζωντανή με τον Ιησού. Και αυτή η αιώνια ζωή αρχίζει από τώρα, από δω κάτω, όπως και ο θάνατος αρχίζει από τώρα, για να συνεχίσει με αιώνιες προεκτάσεις κρίσης μακριά από τον Θεό.

Ό,τι δεν είναι Χριστός, είναι αμαρτία.

Ό,τι δεν είναι Χριστός, είναι θάνατος.

Μένει μόνο να ξαναρωτήσουμε σοβαρά και γνήσια μετά από όλα αυτά, «εσείς ζείτε;» Και να ρωτηθούμε όλοι μας ειλικρινά.

 

 

 

 

Γιατί φοβόμαστε;

Είναι γεγονός, και ας το ομολογήσουμε, πως η ζωή μας ολόκληρη είναι γεμάτη με φόβους, οι μέρες μας, οι ώρες μας, η κάθε μας κίνηση. Αποτελούν κυρίαρχο στοιχείο της ζωής μας οι φόβοι και είναι τρομερό να το λέμε και να το ομολογούμε. Κάθε μέρα υποφέρουμε και στενά­ζουμε από ποικίλους φόβους, από ποικίλες αιτίες. Αν μαζεύαμε τους φόβους μιας ζωής, θα διαπιστώναμε πως το μεγαλύτερο και το καλύ­τερο μέρος της είναι κυριολεκτικά τυραννισμένο από τους φόβους!

silhouet

Εδώ όμως υπάρχει κάτι ακόμα πιο τραγικό. Φόβους είχαμε πριν πάμε στον Χριστό, τότε που ήμασταν στη ζωή της αμαρτίας, στη ζωή του σκοταδιού, στη ζωή της άρνησης. Φόβους όμως έχουμε και τώρα που έχουμε τον Χριστό στη ζωή μας, που λέμε πως πιστεύουμε και πως ζούμε την καινούργια ζωή. Πώς γίνεται αυτό;

 

 

Πίσω από τους φόβους

Αν θα θέλαμε να αναλύσουμε το θέμα των φόβων και να το δούμε ειλικρινά και κατάματα, θα βλέπαμε πως πίσω από τους φόβους υπάρχει μια ολόκληρη αλυσίδα. Φοβόμαστε γιατί θέλουμε! Θέλουμε κάτι συγκε­κριμένο, το θέλουμε πολύ και φοβόμαστε γι’ αυτό, μέσα στη σκέψη μας μυρμηγκιάζουν οι φόβοι και τα ενδεχόμενα.

Όμως αν πάμε λιγάκι πιο βαθιά, θα δούμε πως θέλουν οι ζωντανοί μονάχα, γιατί οι πεθαμένοι έπαυσαν να θέλουν οτιδήποτε. Επομένως φοβόμαστε επειδή θέλουμε, και θέλουμε επειδή είμαστε ακόμα ζωντα­νοί. Αν τούτο το συλλογισμό τον αναγάγουμε στην πνευματική σφαίρα, θα διαπιστώσουμε πως αυτό που κυριολεκτικά μας βασανίζει είναι ο παλιός μας ζωντανός εαυτός με «τα πάθη του και τις επιθυμίες του», που δεν τον καταδικάσαμε ακόμα, δεν. τον μισήσαμε, δεν τον απαρνηθήκαμε!

  • Δεν θέλουμε να χάσουμε αυτά που έχουμε, γι’ αυτό φοβόμαστε.
  • Δεν θέλουμε να πάθουμε όσα βλέπουμε γύρω, γι’ αυτό φοβόμαστε.
  • Δεν θέλουμε να υποφέρουμε όσα οι άλλοι, γι’ αυτό έχουμε φόβους.

Φοβόμαστε τους άλλους γύρω μας, τους βλέπουμε σαν απειλή, σαν εχθρούς, σαν αντίπαλους, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Καμία εμπι­στοσύνη δεν του έχουμε. Τον φοβόμαστε ότι θα μας προδώσει, ότι θα υποχωρήσει, ότι δεν θα μπορέσει να μας στηρίξει.

Κάτι άλλο που φοβόμαστε πολύ συχνά είναι το μέλλον, το άγνωστο, το αύριο, αυτό που έρχεται και είναι μπροστά μας και που δεν το γνω­ρίζουμε. Κανείς ποτέ δεν είπε ότι φοβάται το χθες. Είναι ένα ξετυλιγ­μένο κουτί, ανοιχτό. Τώρα ξέρουμε τι έχει μέσα.

Αν θελήσουμε να δούμε πιο απλά τα πράγματα, θα συμφωνήσουμε πως μας γεμίζουν φόβοι για ενδεχόμενα, για απειλές, που ίσως έρχονται, που ίσως έχουν ξεκινήσει και ταξιδεύουν. Όμως τις πιο πολλές φορές δεν φτάνουν ποτέ σε μας, δεν πραγματοποιούνται, απλώς βιδώνονται για ένα διάστημα στο μυαλό μας για να μας τυραννούν και μετά εξανεμίζονται.

tumblr_nba7o4dM281sajoh5o1_500

Θυμάμαι κάποιον που διηγόταν πως κάποιο βράδυ που έπρεπε να περάσει ένα άλσος για να πάει σπίτι του και ήταν πυκνό σκοτάδι, είδε ξαφνικά μπροστά του έναν κρεμασμένο από ένα δέντρο να κουνάει το σώμα του ο άνεμος. Έκανε την καρδιά του πέτρα, πήρε φόρα, πέρασε τρεχάλα και η ψυχή του κόντευε να λιώσει από το φόβο του. Την άλλη μέρα πηγαίνοντας στη δουλειά του απ’ τον ίδιο δρόμο πάλι έτρεμε στη σκέψη του κρεμασμένου, μέχρι που έφτασε στο ίδιο σημείο και είδε… μια σχισμένη εφημερίδα να την κυματίζει ακόμα ο άνεμος.

Φοβόμαστε, αλλά γιατί; Μήπως μας σπρώχνει κάποιος σε σκέψεις που δεν είναι αληθινές, σε ενδεχόμενα πλαστά, σε φόβους πλασμένους μό­νο και μόνο για να μας κάνουν να υποφέρουμε, αλλά που ποτέ δεν θα μας αγγίξουν; Μήπως είναι αυτός ο συγκεκριμένος εχθρός της ψυχής μας;

Θυμάμαι πολύ συχνά τα πιτσιρίκια μου στο σπίτι που βάζουν τις φωνές για ένα μυρμήγκι που περπατάει κάπου στο ταβάνι, και που χρειάζεσαι… τηλεσκόπιο για να το δεις, ενώ μπορεί να παίζουν άνετα με τα σπίρτα πάνω στη μοκέτα ή με το τραπεζομάχαιρο της κουζίνας χωρίς να φοβούνται τον πραγματικό, τον υπαρκτό, τον άμεσο κίνδυνο…

Ποιος μας σπρώχνει στους φόβους; Ποιος γεμίζει την ψυχή μας με αγωνίες; Γιατί υποφέρουμε τις πιο πολλές φορές χωρίς λόγο; Και αν σκεφτεί κανείς πως είμαστε τα παιδιά του Θεού, οι λυτρωμένοι Του, τότε πώς βρίσκουν τόπο στην ψυχή μας οι φόβοι και φωλιάζουν;

tumblr_nam3rzZj3a1rqx86wo1_500

 

Πίστη δεν έχουμε, πίστη χρειαζόμαστε

Το θέμα των φόβων στη ζωή μας είναι θέμα βαθύ και πλατύ. Όταν δε επιπλέον  αναφερθούμε και στη ζωή του πιστού παιδιού του Θεού, τότε γίνεται ακόμα πιο δύσκολη η περιοχή.

Αν κοιτάξουμε για λίγο μέσα μας, θα διαπιστώσουμε πως φοβόμαστε, αλλά όχι όλους, όχι τα πάντα. Φοβόμαστε μόνον όσα μας φαίνονται μεγάλα, βαριά, ασήκωτα, αξεπέραστα. Φοβόμαστε αφού συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τον κίνδυνο και δούμε πως εμείς, μόνοι μας, δεν τα βγάζουμε πέρα.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως κάποιος που μας μισεί και μας ε­χθρεύεται έχει λόγους να γεμίσει την ψυχή μας με φόβους διογκώνοντάς μας τα ενδεχόμενα με ψέμα και υπερβολή. Μας κάνει «ενδοφλέ­βια ένεση» τις εισηγήσεις του και μας βασανίζει, γιατί αυτός είναι ο σκοπός του, να μας εξοντώσει, να μας καταστρέψει, αφού είναι ο ε­χθρός της ψυχής μας, ο «απαρχής ανθρωποκτόνος» διάβολος.

Ο φυσικός άνθρωπος έχει δίκιο να φοβάται, να τυραννιέται με φό­βους. Έμεινε άνθρωπος, έμεινε περιορισμένος, έμεινε αδύναμος. Ό,τι διαθέτει είναι δυο χεράκια, δυο ποδαράκια κι ένα μυαλουδάκι με κά­ποιες στροφές που παίρνει, όσες μπορεί βέβαια. Γύρω του βουνά, απει­λές, «λύκοι άρπαγες», σκληρή μεταχείριση, άδικες συνθήκες… Φοβάται, τρέμει και καλά κάνει, αφού είναι άνθρωπος, αφού έμεινε άνθρωπος, αφού είναι τόσο αδύναμος κι αναξιόπιστα τα στηρίγματά του και οι ελ­πίδες του.

Φεύγουμε από την περιοχή αυτή του ανθρώπου του φυσικού, του αλύτρωτου, και πηγαίνουμε στον πνευματικό άνθρωπο. Εδώ πρέπει να σταματήσουμε λιγάκι. Τι είναι το παιδί του Θεού, τι είναι ο πνευματικός άνθρωπος; Να ένα ερώτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε σοβαρά. Ο Λόγος του Θεού μας δίνει φως άπλετο γύρω απ’ αυτή την αλήθεια. Για το παιδί Του το λυτρωμένο δεν διστάζει ο Κύριος να πει:

 

«εγώ και ο Πατέρας μου θα έρθουμε και θα κατοικήσουμε μέσα σ’ αυτόν»

Ιωάννης 14:23

 

Αλλά και ο ίδιος ο λυτρωμένος μιλάει με τον ίδιο δοξασμένο τρόπο για τον εαυτό του:

«δεν ζω πλέον εγώ, ζει μέσα μου ο Χριστός»

Γαλάτες 2:20

 

 

Και: «Όλα τα μπορώ, διαμέσου τού Χριστού που με ενδυναμώνει»

                                                        Φιλιππησίους 4:13

 

Αυτός ο άνθρωπος ο πιστός του Χριστού, που εξωτερικά δεν φαίνεται να έχει τίποτα το ιδιαίτερο, είναι κάτι το μοναδικό, το ξεχωριστό, είναι παιδί του Θεού. Ο Θεός του Ουρανού, της δόξας, το αναγνωρίζει δικό Του, το απολαμβάνει, το ξεχωρίζει για τα αιώνια σχέδιά Του. Έχει τον Θεό μέσα του, έτσι μας βεβαιώνει ο Λόγος του Θεού, έχει τις δυ­νάμεις, τις δυνατότητες του Ουρανού στη διάθεσή του να τις χρησιμο­ποιήσει, να τις αξιοποιήσει. Όμως για όλα αυτά και ενώ όλα αυτά είναι τόσο αληθινά, για να γίνουν δικά μας χρειάζεται η πίστη. Να τα αγκαλιάσουμε διά της πίστεως, να τα αξιοποιήσουμε διά της πίστεως, να λειτουργήσουν πάνω μας και να τα απολαύσουμε διά της πίστεως. Δεν αρκεί που τα λέει ο Λόγος του Θεού, δεν αρκεί που τα υπόσχεται και τα προσφέρει ο Κύριος, δικά μας θα γίνουν μόνο διά της πίστεώς μας, πραγματικότητα θα γίνουν μόνον διά της πίστεως. Διαφορετικά θα μεί­νουν αλήθειες στο τυπωμένο χαρτί, στα κηρύγματα στα αυτιά μας … και τίποτα περισσότερο.

Εδώ υπάρχει μια σημαντική, πολύτιμη αλήθεια. Διά της πίστεως ο άνθρωπος ταυτίζεται με τον Θεό, γίνονται ένα. Ο Θεός κατοικεί μέσα μας και εμείς μέσα στη δόξα Του, μεταφερόμαστε στις δυνάμεις και απεριό­ριστες δυνατότητες της δόξας Του. Δεν είναι υπερβολή να πούμε και να αγκαλιάσουμε διά της πίστεως ότι είμαστε κατοικητήριο του Θεού μας, είμαστε ναός Του και Τον κουβαλάμε μέσα μας. Εκείνος δίνει τις μάχες μας, Εκείνος γεμίζει με δύναμη την ψυχή μας, Εκείνος φέρνει τη δόξα Του στη ζωή μας. Επομένως δεν κοιτάζουμε πάνω μας, αλλά κοιτάζουμε στον Κύριό μας. Δεν κοιτάζουμε πάνω μας, αλλά σ’ Αυτόν που κατοικεί μέσα μας διά της πίστεως. Διά της πίστεως εισερχόμεθα στον Ουρανό και έτσι δεν συγκρίνουμε τις δυσκολίες, τα προβλήματα ή τα βουνά με τον εαυτό μας, αλλά με τον Κύριο, που δίνει τις μάχες μας, που κατοικεί μέσα μας, που μας ενδυναμώνει. Η πίστη φέρνει τον Θεό στη ζωή μας, τον Θεό που φωτίζει, τον Θεό που αγαπά, τον Θεό που νικά, τον Θεό που μεγαλουργεί.

Παιδί του Θεού είναι μονάχα ο άνθρωπος της πίστεως. Μόνον αυτός μπορεί να αγκαλιάσει τον Θεό και να Τον απολαύσει.

Είναι φανερό πως για να νικήσει μια ψυχή τους φόβους της χρειάζεται πίστη, δηλαδή τον ζωντανό Θεό να δώσει τις μάχες της, να κερδίσει τις νίκες της, κι εκείνη να στηριχτεί ακλόνητη πάνω Του.

 

tumblr_n82xglbOdk1r0f8s4o1_500

 

Ή φόβος ή πίστη, ποτέ και τα δύο!

Αυτό σημαίνει ότι ή θα μείνουμε μόνοι, χωρίς τον Θεό, άρα με τους φόβους μας, με τις συγκρούσεις μας, ή θα μείνουμε ενωμένοι με τον Θεό, επομένως νικητές και θριαμβευτές. Οι φόβοι νικιούνται από την πίστη. Γι’ αυτό ο Λόγος του Θεού το ξεκαθαρίζει, «μη φοβού, μόνον πίστευε!» (Μάρκος 5:36) Είναι σαν να λέει το Πνεύμα του Θεού: «μη φοβάσαι, αφού δεν είσαι μόνος, αφού έχεις τον Θεό μέσα σου, τις δυνάμεις του Ου­ρανού στη διάθεσή σου, εσύ μπορείς…, εσύ έχεις τη δύναμη, θα νική­σεις, προχώρα διά της πίστεως…».

Θυμάμαι τον μικρό Δαβίδ μπροστά στον μεγάλο Γολιάθ της Παλαιάς Διαθήκης. Τον είχε ήδη ξαπλωμένο κάτω και νεκρό μπροστά του διά της πίστεως. Τον έβλεπε έτσι. Δεν υπήρχε περιθώριο για φόβο. Φυσικά, αν σύγκρινες τις πλάτες τους, τις σωματικές τους δυνάμεις, τα όπλα τους, θα γελούσες. Ο Δαβίδ ήταν σίγουρα μια χαψιά για τον Γολιάθ. Όμως όχι. Δεν συγκρίνουμε το πρόβλημα με τον εαυτό μας, με τις δυνάμεις μας, αλλά μ’ Αυτόν που είναι δικός μας, ο Κύριός μας, και κατοικεί μέσα μας διά της πίστεως και μας ενδυναμώνει. Αυτός είναι ο Κύριός μας, που μας διευκρινίζει:

 

«Η βοήθειά μου έρχεται από τον Κύριο,

που έφτιαξε τον Ουρανό και τη Γη.

… δεν θα αφήσει να κλονιστεί το πόδι σου

ούτε θα νυστάξει Εκείνος που σε φυλάει…»

Ψαλμός 121:2,3

 

Όμως ας μην το λησμονούμε. Όλα αυτά υπάρχουν μέσα στον Λόγο του Θεού. Όλα αυτά είναι υποσχέσεις Του αληθινές, όμως για να γίνουν δικά μας, για να γίνουν πραγματικότητα για μας, χρειάζεται να τα αγκαλιάσουμε με πίστη, να τα χρησιμοποιήσουμε με πίστη, να τα κάνουμε δικά μας με πίστη.

Μη φοβού, μόνον πίστευε. Έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στους φόβους και στην πίστη. Εάν μείνουμε με τους φόβους μας, σημαίνει πως είμαστε μόνοι, χωρίς Θεό, χωρίς δύναμη, μόνο με τη σάρκα μας, το μυαλό μας, την πείρα μας, τη λογική μας. Και φυσικά φοβόμαστε, και είναι πολύ φυσικό… και είμαστε άξιοι της τύχης μας, αφού μόνοι μας το επιλέξαμε.

«Μόνον πίστευε», σημαίνει πως δεν χρειάζεται τίποτε άλλο, καμιά άλλη πηγή δύναμης, καμιά υποστήριξη. Μόνο η πίστη. Όχι και προσπάθειες, όχι και γνωριμίες, όχι και διασυνδέσεις… όχι ανθρώπινα στηρίγματα.

«Μη φοβού», σημαίνει αψήφησε τη σάρκα, αγνόησέ την, αδιαφόρησε για το πώς τα βλέπει, πώς σκέφτεται, πώς εκτιμά, πώς τα αξιολογεί. Καταδίκασε τη σάρκα και τον τρόπο της. Ας πεθάνει. Κάρφωσε τα μάτια σου στον Σωτήρα Ιησού Χριστό, στον ζωντανό Κύριο της ψυχής μας, τον Θεό μας. Εκείνος μπορεί, Εκείνος είναι ικανός κι εσύ μπορείς δι’ Αυτού «εν τη πίστει!»

«Μη φοβού μόνον πίστευε», είναι κάτι που το χρειάζεται ο Θεός, γιατί πάνω στην πίστη μας στηρίζεται, πατάει για να δείξει το μεγαλείο της δύναμής Του. Χωρίς τη δική μας πίστη, ο Θεός μας δεν μπορεί να φανεί δυνατός και δοξασμένος στη ζωή μας.

Είναι άλλη ζωή η ζωή της πίστεως. Ζωή δοξασμένη, ζωή θαυμάτων, ζωή απόλαυσης. Η θαυμάσια ζωή της πίστεως.

Έχουμε στη ζωή μας την πνευματική όσα αποκτήσαμε από την πίστη μας, και δεν έχουμε όσα δεν αγκαλιάσαμε διά της πίστεως. Ολόκληρο αυτό το θαύμα της λυτρωμένης ζωής του παιδιού του Θεού κλείνεται σε τούτη την απλή φράση: «εκ πάντων των φόβων μου με ελευθέρωσε» (Ψαλμός 34:4). Αυτή είναι και η ομολογία του κάθε λυτρωμένου πιστού Του. Μπορεί να γίνει ζωντανή ομολογία όλων μας, αν το ποθήσουμε ειλικρινά!

 Ορέστης Φραγκόπουλος

54fc89ebd027a

Διαβάστε τώρα το μυθιστόρημα 

“Το Ψάρι στο Χώμα”

με ένα κλικ εδώ.

Σελίδα 1 of 1312345...10...--> »