Σελίδα 1 of 1212345...10...--> »

Χριστουγεννιάτικα κάλαντα “Ήταν νύχτα και κρύο”

 

1.Μέσα σε στάβλο σε μια κρύα γωνιά

ήρθ’ ο Σωτήρας στη σκληρή παγωνιά.

Ήρθε να φέρει την ειρήνη στη γη,

φως και ελπίδα στη σκυφτή μας ζωή.

 

Ήταν νύχτα και κρύο εδώ κάτω στη γη

κι οι καρδιές σφαλισμένες γεμάτες ντροπή.

Ήρθε για να προσφέρει ζεστασιά και χαρά,

ήρθε για να γλυκάνει την πικρή μοναξιά.

 

2.Πόνος και πίκρα βασιλεύουν στη γη,

σύννεφα φόβου πνίγουν κάθε ψυχή.

Βρήκε τις πόρτες σφαλισμένες σκληρά,

δεν ήταν τόπος να δεχτεί τη χαρά.

 

Είναι νύχτα και κρύο εδώ κάτω στη γη,

μα ο Χριστός περιμένει με υπομονή.

Ήρθε για να ζητήσει τη χαμένη δραχμή,

ήρθε για να χαρίσει την ειρήνη στη γη.

 

3.Κύλησαν χρόνια από τότε στη γη,

μείναν κλεισμένες οι καρδιές στη ζωή.

Διώξαν τ’ αστέρι, τον Ιησού τους βοσκούς

κι όλοι λατρεύουν τους δικούς τους θεούς.

 

Θα ’ναι νύχτα και κρύο σαν θα ’ρθει ο Χριστός

τους πιστούς Του να πάρει αιώνια στο φως.

Τη δική Του αγάπη, τη δική Του χαρά,

θ’ απολαύσουμε αιώνια στη ζεστή αγκαλιά.

 

Στίχοι: Ορέστης Φραγκόπουλος

Τα τελευταία Χριστούγεννα

Η Ελίζα έβαλε το τελευταίο στολίδι στο δέντρο, ένα άσπρο πλαστικό κουκουνάρι που έσταζε χρυσόσκονη, κι έκανε ένα βήμα πίσω για να θαυμάσει το αριστούργημά της.

–Ξεχάσαμε να στολίσουμε την πίσω πλευρά, παρατήρησε η Ρόδη, που, σκαρφαλωμένη σε μια καρέκλα, κρεμούσε ξύλινα αγγελάκια στο φωτιστικό του σαλονιού.tumblr_narxgeylZS1rv1zufo1_500

–Ναι, να  ’χουν να βλέπουν κάτι και οι γείτονες οι καημένοι, απάντησε η Ελίζα.

–Καλά, θα βλέπουν τα φωτάκια, δεν πειράζει, συμφώνησε η Ρόδη και το θέμα έληξε εκεί.

Σε δύο λεπτά είχε πάει στην κουζίνα να ανοίξει την πόρτα, και, σαν αγρίμι κλεισμένο στο κλουβί, ο Ευτύχης ξεχύθηκε προς το σαλόνι.

–Μπορείς να το αγγίξεις, του είπε η Ρόδη. Πρόσεξε όμως μη σπάσεις τίποτα. Αν γίνεται, πρόσθεσε μέσα από τα δόντια της.

Όμως ο μικρός είχε εξαφανιστεί. Τον ανακάλυψε σε λίγο, καθισμένο στο χαλί μπροστά στο δέντρο, τα μάτια του ολοστρόγγυλα. Στο βάθος ακουγόταν σιγανά η χριστουγεννιάτικη μουσική που είχαν βάλει στο στερεοφωνικό τα κορίτσια καθώς δούλευαν, για να μπουν στην εορταστική ατμόσφαιρα.

–Σ’ αρέσει; τον ρώτησε η Ελίζα, ζωγραφίζοντας μπλε αστεράκια στην άδεια κούτα που θα ξαναφύλαγαν μέχρι τη δεύτερη εβδομάδα του Γενάρη στην αποθήκη.

–Τα δώλα πού’ναι; ρώτησε ο Ευτύχης, μασουλώντας την πιπίλα από το μπιμπερό του.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να πούμε προς υπεράσπισή του πως πριν ένα μήνα περίπου είχε κλείσει τον πρώτο του χρόνο, και αυτό ίσως δικαιολογεί την έλλειψη τακτ που τον διέκρινε.

–Θα ’ρθουν και τα δώρα, απάντησε η Ελίζα. Έλα τώρα να κολλήσουμε αρκουδάκια στο παράθυρο.

Η Ρόδη έσκυψε να μαζέψει μια γιρλάντα με μικρά κουτάκια από φελιζόλ, τυλιγμένα σαν μικροσκοπικά δωράκια με καφέ και κόκκινο χαρτί, και γύρισε να σβήσει τα φώτα. Το δωμάτιο αμέσως λούστηκε στα ροζ, μπλε και πορτοκαλί φωτάκια του δέντρου, που αναβόσβηναν δίπλα στις πράσινες βελόνες του κλαδιού από πλαστικό.

Σε λίγο λιγότερο από έξι μήνες, τα στολίδια, το δέντρο, τα αρκουδάκια, αλλά και το μπιμπερό του Ευτύχη, βρισκόντουσαν σε κούτες μαζί με τα φορμάκια του, τις κατσαρόλες της μαμάς, τα βιβλία του μπαμπά και τις παιδικές κούκλες των κοριτσιών.

Στο καινούργιο σπίτι οι κούκλες των κοριτσιών δεν βγήκαν ποτέ από τις κούτες, γιατί τώρα ήταν μεγάλες, η κάθε μια με το δικό της δωμάτιο, και ο Ευτύχης βιάστηκε να διακοσμήσει με αραδιασμένα play­mo­bil το δικό του, σχεδόν την ίδια στιγμή που το είδε. Ήρθαν κι άλλα Χριστούγεννα, και στο καινούργιο σπίτι, που ήταν πιο μεγάλο, είχαν πιο πολλά να στολίσουν. Σε λίγο μεγάλωσε ο Ευτύχης, και φρόντιζε εκείνος να κρεμάσει τη γιρλάντα με τα κουτάκια στη σκάλα. Ο μπαμπάς ανέβαινε στον πάγκο της κουζίνας να κρεμάσει φωτάκια ένα γύρω στο ταβάνι, και η μαμά τού φώναζε να μη βάλει πάνω από διακόσια φωτάκια στον κήπο, γιατί θα πιάσει καμία βροχή και θα γίνουμε κάρβουνο.tumblr_lw1xx1FanY1r7deexo1_500

Εκείνος γελούσε και συμφωνούσε, αλλά την επόμενη μέρα, μόλις έμπαιναν στο σούπερ-μάρκετ, έπιανε με το χέρι του πίσω από την πλάτη άλλο ένα κουτί με μια κίτρινη αλυσίδα με φωτάκια για το μπαλκόνι, να τη βάλει στο καρότσι τους.

Εκείνα, τα τελευταία Χριστούγεννα στο παλιό σπίτι, έμειναν για πάντα στις καρδιές τους. Ήταν όμως η ώρα για κάτι καλύτερο.

 

Είναι δύσκολο πράγμα να μεγαλώνεις. Δεν ξέρεις πότε βρίσκεσαι σε ένα σταθμό στη ζωή σου, που θα αλλάξει τα πάντα. Δεν ξέρεις πότε περνάς από ένα μονοπάτι που δεν θα το ξαναπερπατήσεις ποτέ, κι ας ήταν πολυσύχναστο κάποτε για σένα.

Και δεν υπάρχει τρόπος να ξέρεις πότε αποχαιρετάς κάτι για πάντα.

Είναι ο καιρός των πρώτων: Η πρώτη φορά που περπατάς, η πρώτη φορά που βλέπεις τον κόσμο γύρω σου, η πρώτη φορά που πας στο σχολείο, η πρώτη φορά που συναντάς τον καλύτερό σου φίλο…

Κανείς δεν περιμένει τα τελευταία.

Κανείς δεν συνυπολογίζει τα «αντίο» στις εμπειρίες που περιμένει να τον συναρπάσουν, όταν ξεκινάει θαρραλέα να κατακτήσει τον κόσμο.

tumblr_n2os0iMKEV1rbh9fto1_500

Ύστερα από εννέα χρόνια η Ελίζα ήταν κοπελίτσα πια, φοιτήτρια, και η Ρόδη, καταϊδρωμένη, προσπαθούσε να την ακολουθήσει στον κόσμο των μεγάλων. Ένιωθε όμως πως η ηλικία της ήταν πιο κοντά στου Ευτύχη, κι ας ήταν εκείνος μόνο στην αρχή του Δημοτικού.

Η Ελίζα αρραβωνιάστηκε ανήμερα τα Χριστούγεννα, ένα αγόρι που το έλεγαν Μιχάλη, και τον επόμενο χρόνο, στις γιορτές, ήταν ήδη παντρεμένη ένα μήνα. Τα τελευταία Χριστούγεννα της Ελίζας και της Ρόδης μαζί, στο ίδιο σπίτι, είχαν περάσει πριν το καταλάβουν οι ίδιες.

Κάθε χρονιά που στόλιζαν το δέντρο οι δυο τους από κει και έπειτα, ο Ευτύχης έριχνε συνέχεια κλεφτές ματιές στη Ρόδη, περιμένοντας πότε κι εκείνη θα του το φέρει ξαφνικά, το μαντάτο πως τον εγκαταλείπει.

–Και τώρα… πώς θα στολίσουμε μόνοι μας; της είχε πει εκείνα τα πρώτα Χριστούγεννα, ύστερα από το γάμο της Ελίζας.

Τα μάτια του ήταν υγρά, αλλά την κοιτούσαν με εμπιστοσύνη, γιατί ήταν σίγουρος ότι θα τακτοποιούσε εκείνη το θέμα, και θα φρόντιζε να μην τους πιάσει μελαγχολία χρονιάρες μέρες. Η Ρόδη είχε στηλώσει τους ώμους της αποφασιστικά, και είχε ανέβει δυο σκάλες μέχρι την ταράτσα, όπου κατέβασε μόνη της το δέντρο και τρεις κούτες γεμάτες μπάλες, γιρλάντες και φωτάκια.

Ανέβηκε μόνη της στον πάγκο της κουζίνας εκείνη τη χρονιά, για να κρεμάσει τα φωτάκια στο ταβάνι, αν και ο μπαμπάς ήταν με τη μαμά έξω για ψώνια και θα γυρνούσαν σε μισή ώρα. Ήθελε όμως να αποδείξει στον εαυτό της –και στον Ευτύχη– πως μπορούσαν να βάλουν την «Άγια Νύχτα» στο διαπασόν και να τραγουδάνε δυνατά και παράφωνα καθώς κρεμούσαν καμπανούλες στις κουρτίνες, όπως κάθε χρονιά, με ή χωρίς την Ελίζα.

Σε μία ώρα το σπίτι αναβόσβηνε χριστουγεννιάτικα. Ο μπαμπάς και η μαμά μπήκαν μέσα, βγάζοντας επιφωνήματα θαυμασμού και τινάζοντας τη βροχή από τα μπουφάν τους, και σε λίγο χτύπησε το κουδούνι. Κόκκινος από χαρά –και από λίγη αμηχανία– ο Ευτύχης άνοιξε την πόρτα στην Ελίζα και τον Μιχάλη, που είχαν έρθει φορτωμένοι μπισκότα και τσάι για να περάσουν το απόγευμα μαζί τους.

Η Ελίζα είχε πια το δικό της σπίτι, αλλά δεν έφυγε ποτέ από την οικογένεια του Ευτύχη και της Ρόδης.

Άλλο ένα «αντίο» ξεθώριαζε στον ορίζοντα, άλλο ένα κεφάλαιο είχε κλείσει εκείνα τα τελευταία Χριστούγεννα.

 

Η Ρόδη, κι αυτή με τη σειρά της, ξεκίνησε το δικό της σπιτικό σύντομα, ραγίζοντας ακόμα περισσότερο την καρδιά του Ευτύχη, και αποχαιρετώντας ακόμα μια φορά τα τελευταία Χριστούγεννα στο σπίτι της.

Και έπειτα ήρθαν τα τελευταία Χριστούγεννα που θα ήταν ποτέ όλοι μαζί. Ούτε κι αυτά τους είχαν προειδοποιήσει. Τη μια χρονιά ήταν όλοι μαζί καθισμένοι στο τραπέζι δίπλα από το δέντρο, πίνοντας καυτή σοκολάτα και ανοίγοντας πακέτα με κάλτσες, αρώματα και βιβλία, και την επόμενη ο μπαμπάς ήταν στον Ουρανό.tumblr_kt1n1izLZd1qa2kueo1_1280

 

Ίσως γι’ αυτό πολλοί νοσταλγούν την παιδική τους ηλικία, τη νιότη τους, τα παλιά. Γιατί δεν συνειδητοποίησαν πότε πέρασαν. Γιατί δεν πρόλαβαν να πουν αντίο.

 

Κάποια μέρα θα έρθουν τα τελευταία Χριστούγεννα πάνω στη γη. Μπορεί οι λίγοι, οι ελάχιστοι που θα έχουν μείνει πιστοί στον Χριστό να αρπαχθούν στη δόξα Του, να ενωθούν μαζί Του στα σύννεφα για πάντα. Μπορεί να έρθουν τα τελευταία Χριστούγεννα γιατί θα σταματήσει ο κόσμος να τα γιορτάζει, θα σταματήσει να υποκρίνεται πως πιστεύει σε έναν Θεό που ποτέ του δεν αγάπησε.

Και αν βγάλουμε τον Χριστό από τα Χριστούγεννα τι μένει;

Αν βγάλουμε το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε η Ελίζα και η Ρόδη από τα Χριστούγεννα, πάλι μένουν ο μπαμπάς και η μαμά και ο Ευτύχης και τα κάλαντα μέσα στην υγρή νύχτα της Παραμονής. Αν βγάλουμε την Ελίζα που παντρεύτηκε, αν βγάλουμε τη Ρόδη που έφυγε κι αυτή, ακόμα και τον μπαμπά αν βγάλουμε, που τον πήρε ο Κύριος κοντά Του, και που δεν χάθηκε για πάντα, αλλά για λίγο, και που για τώρα θα μας λείπει… Πάντα θα μένει ο Χριστός.

Εκείνος δεν αλλοιώνεται. Δεν φεύγει και δεν χάνεται.

Οι άνθρωποι μπορεί να αλλάξουν γνώμη, κι εκείνοι που ήταν δίπλα μας πέρυσι και μας γέμιζαν υποσχέσεις και ευγενικά λόγια να μας έχουν γυρίσει την πλάτη φέτος. Μπορεί ο χθεσινός μας φίλος σήμερα να μας πολεμάει. Ίσως ακόμα, και γίνεται συχνά, να γυρίσουμε δίπλα μας, στο ίδιο μας το σπίτι, και να έχει γίνει μέσα σε μία νύχτα ένα μέρος επικίνδυνο, εχθρικό, που μας πονάει.

Όμως με τον Χριστό μέσα στην καρδιά, τα άλλα λίγη σημασία έχουν.

The_Story_Adult_Book2

Ποια η διαφορά αν λείψει ο Χριστός από τα Χριστούγεννα;

Αν είναι τα πράγματα ίδια ακριβώς, και δώρα και στολίδια, και θεατρικές παραστάσεις… τότε δεν ήταν ποτέ μέσα στα Χριστούγεννα, μέσα στο σπίτι και στην καρδιά μας. Γιατί πώς να αποχαιρετίσεις κάτι που ποτέ δεν το είχες;

sad alone girl (4)

Η Ρόδη τώρα τα περιμένει τα τελευταία Χριστούγεννα.

Αν μη τι άλλο, εκεί πρόκειται να καταλήξει ολόκληρη η ιστορία, ο ερχομός ο πρώτος του Χριστού στη γη. Στον δεύτερο, στη δόξα, σε μια μάχη όπου θα νικήσει η ζωή την αμαρτία.

Ναι, τα περιμένει με λαχτάρα. Ετοιμάζεται για εκείνη τη στιγμή κάθε μέρα. Και δεν θα της λείψουν καθόλου τα γλυκά, οι μουσικές, οι αναμνήσεις, τα παιχνίδια. Γιατί θα είναι όλα καινούργια πια, στο σπίτι του Πατέρα. Κι εκεί δεν θα υπάρχουν «αντίο» και κλειστά κεφάλαια και τελευταίες φορές.

Θα είναι μόνο αρχή.

Αρχή αιώνιας ζωής. Αρχή της μεγάλης γιορτής. Αρχή χωρίς καθόλου τέλος.

 

 

«Έρχεται μαζί με τα σύννεφα, και θα τον δει κάθε μάτι…»

Αποκάλυψη Ιωάννη1:7

 

Ε-Ρ

 

Από το περιοδικό ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ.

exopnnoedek141

Παρακαλούμε σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα του παραπάνω άρθρου, και στην όποια αναδημοσίευση να αναφέρεται και η πηγή. Ευχαριστούμε!

 

Τα ημερολόγια του 2015 εξαντλούνται!

σάρωση0002

 

Προλάβετε να παραγγείλετε το δικό σας!

 

 

Ενημερωθείτε από το παρακάτω βίντεο για την ποικιλία στις διαθέσιμες καρτέλες:

 

παραγγελίες στο  ofragopoulos@gmail.com

Hmer Eikonon 15 internet

Η δύναμη της άγιας ζωής

ΤΟ  ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ  ΑΓΙΑ Σ ΖΩΗΣ

 

 

 

Η δύναμη της άγιας ζωής

 

Υπάρχει μια δύναμη πολύ ανώτερη και άπειρα θαυμαστότερη από τις δυνάμεις της γνώσης και της ισχύος μας πάνω στη φλούδα της γης. Δύναμη άλλης φύσης, ασύγκριτη και θαυμαστότερη από όλες τις γνωστές μας δυνάμεις.

Η άγια ζωή, ο αγιαζόμενος άνθρωπος. Η μόνη δύναμη.

tumblr_nam3rzZj3a1rqx86wo1_500

Μπορεί να είναι τοσοδούλης, από κείνους τους «…οι πτωχοί τω πνεύματι, οι πραείς, οι ταπεινοί…» που τους μνημονεύουμε με κάποια συγκατάβαση. Η άγια ζωή όμως είναι το μόνο, το πραγματικό θαύμα. Το θαύμα της σωτηρίας που χαρίζει ο Κύριος στον πρώην αμαρτωλό άνθρωπο και που έχει το δικό του όνομα: Άγια Ζωή. Τίποτα άλλο, τα έχει όλα μέσα αυτό. Είναι ένα πλήρες θαύμα, ζωντανό, καθημερινό, γεμάτο απόλαυση και μεγαλείο. Ο αγιαζόμενος άνθρωπος είναι το πραγματικό θαύμα.

Μια δύναμη κινεί και μπορεί να κινήσει και να κατορθώσει μεγάλα πράγματα. Η μία, η γνήσια, η αληθινή άγια ζωή κινεί τη γη και τον ουρανό μαζί, τέτοια είναι η δύναμή της. Ο ουρανός διοχετεύεται κάτω εδώ στη γη δια της άγιας ζωής ενός γνήσιου παιδιού του Θεού.

Μια δύναμη φέρνει αποτελέσματα όπου υπάρχει και ενεργεί. Η άγια ζωή, μονάχα η άγια ζωή φέρνει καρπό πολύτιμο για τη δόξα του Πατέρα Θεού. Τίποτ’ άλλο δεν έχει τη δύναμη να δείξει στον αμαρτωλό το δράμα του, να του αποκαλύψει την αμαρτία του, να τον κάμει να νιώσει το τέλος του στην απώλεια και να φωνάξει «χάνομαι», να γυρίσει στο σπίτι του Πατέρα. Τίποτ’ άλλο έξω από την άγια ζωή δεν μπορεί να ελέγξει, να φωτίσει, να ξεσκεπάσει, να οικοδομήσει.

Μόνο η άγια ζωή που ευωδιάζει Χριστό, φανερώνει τον Χριστό, μπορεί να πείσει τον αμαρτωλό για την ανάγκη επιστροφής του σ’ Αυτόν. Μόνο η άγια ζωή μπορεί να μιλήσει για τη λύτρωση του Ιησού Χριστού. Όχι τα κηρύγματά μας, όχι τα γραπτά μας, όχι τα τρεχάματά μας, όχι οι οργανώσεις μας, όταν όλα αυτά είναι «ορφανά», χωρίς την άγια ζωή. Ο απόστολος Παύλος ομολογεί: «Το κήρυγμά μου δεν έγινε με καταπειστικά λόγια ανθρώπινης σοφίας, αλλά με απόδειξη Πνεύματος και δυνάμεως». (Α΄ Κορινθίους 2:4). Το 90% των δικών μας κηρυγμάτων και προσπαθειών υπάγονται δυστυχώς στην πρώτη κατηγορία. Γιατί για την «απόδειξη Πνεύματος και δυνάμεως» χρειάζεται προηγουμένως άγια ζωή, καθημερινή άγια ζωή, βιωμένος ο Ιησούς Χριστός, ο χαρακτήρας Του,  με συγκεκριμένα στοιχεία μέσα μας και πάνω μας.

 

Η άγια ζωή δεν είναι τίτλος, είναι πορεία καθημερινή, περπάτημα καθημερινού αγιασμού.

Η άγια ζωή δεν είναι πιστεύω δικό μας, αλλά καρπός. Είναι αποτέλεσμα της ζωντανής σύνδεσής μας, της ταύτισής μας με τον αναστημένο Ιησού Χριστό.

Η άγια ζωή είναι η μόρφωση του Ιησού μέσα μου, πάνω μου. Είναι στην πραγματικότητα το «Μείνατε εν εμοί και εγώ εν υμίν». (Ιωάννης 15:4). Ριζωμένοι στο ζωντανό Ιησού, με τη ζωή Του να κυκλοφορεί μέσα μας και πάνω μας.

 

Ταυτόχρονα, άγια ζωή είναι το «ο κόσμος σταυρώθηκε ως προς εμένα και εγώ ως προς τον κόσμο» (Γαλάτες 6:14), γιατί η άγια ζωή βιώνεται με το «ζω δε όχι πλέον εγώ, αλλά ο Χριστός ζει μέσα σε μένα» (Γαλάτες 2:20), με το «απαρνησάσθω εαυτόν» (Λουκάς 9:23). Αυτός που ζει αυτή την πραγματικότητα ζει ένα μόνιμο θαύμα, αλλά και γύρω του σκορπάει θαύματα η παρουσία του.

Χαιρετάς έναν άγιο άνθρωπο και είναι σαν να πιάνεις στο χέρι σου γυμνά καλώδια της Δ.Ε.Η. Ακόμα και η ανάμνησή του, η εικόνα του, τα γραπτά του, μετά από χρόνια μιλάνε τόσο διαπεραστικά και ανοί­γουν δρόμο προς την αλήθεια και τη δικαιοσύνη του Θεού.

Κάποιος παραδόθηκε στον Θεό παρατηρώντας τη ζωή ενός «ανθρωπάκου», όπως θα λέγαμε, που δούλευε στους υπόνομους του Δήμου. Ήταν όμως ένας άγιος άνθρωπος, που πραγματικά μόνο με το άγιο παρουσιαστικό του έσκαβε την αμαρτωλή ψυχή.

Ένας άλλος ομολόγησε ότι γνώρισε τον Κύριο μέσα από την άγια ζωή ενός απλού πιστού ανθρώπου του Κυρίου. «Το πρόσωπο», φώναζε, «το πρόσωπό του δεν το αντέχω». Τόσο καθαρό, τόσο δυνατό, γεμάτο δύναμη που φωτίζει και ελέγχει.

Κι άλλοι άνθρωποι του Θεού έχουν την ίδια ακριβώς ομολογία. Έτσι γίνεται. Αυτός είναι ο καρπός της άγιας ζωής. Καρπός πολύς, καρπός που μένει. Βλέπεις έναν άνθρωπο πίσω από τον άμβωνα. Τι κάνει; Τι μπορεί να κάνει; Να ζήσει μπορεί, μόνο αυτό. Ούτε κηρύγματα, ούτε καταπειστικά λόγια ανθρώπινης σοφίας, χωρίς καρπό και χωρίς αποτέλεσμα. Αυτό όμως που μπορεί να κάνει είναι να ζήσει το θαύμα, το θαύμα της άγιας ζωής κάθε στιγμή. Και αυτή του η ζωή είναι ταυτόχρονα διακονία πλούσια, υπηρεσία, έργο γεμάτο καρπό και δόξα. Πηγαίνει μπροστά στους ανθρώπους και κάτι τους διοχετεύει, κάτι «εκπέμπει» η άγια του ζωή.

 

66

Δύο σημεία του Λόγου του Θεού να αναφέρουμε σε αυτό το σημείο, που εξηγούν πολλά στο τεράστιο αυτό θέμα. Το  πρώτο, από την συνάντηση του Ιησού με την Σαμαρείτισσα στο πηγάδι: «όποιος, όμως, πιει από το νερό που εγώ θα του δώσω, δεν θα διψάσει στον αιώνα· αλλά, το νερό που θα δώσω σ’ αυτόν, θα γίνει μέσα του πηγή νερού, που θα αναβλύζει σε αιώνια ζωή.» (Ιωάννης 4:14). Το δεύτερο από τον μοναδικό πρώτο Ψαλμό (1:3): «Και θα είναι σαν δέντρο φυτεμένο κοντά στα ρυάκια, το οποίο δίνει τον καρπό του στον καιρό του, και το φύλλο του δεν μαραίνεται, και όλα, όσα πράττει, θα ευοδωθούν».

Είναι θέμα ρίζας.

Αυτό που βλέπεις, αυτό που διαπιστώνεις, είναι αποτέλεσμα, καρπός της ρίζας. «Στον νόμο του Κυρίου είναι το θέλημά του, και στον νόμο του Κυρίου μελετάει ημέρα και νύχτα.» Η άγια ζωή είναι μια πολύ συγκεκριμένη κατάσταση, με καθαρά διατυπωμένα τα συστατικά της μέσα στο Λόγο του Θεού. Είναι μια ζωή παράδοσης, ζωή καταδίκης του παλιού εαυτού μου, μια ζωή πραγματικής  και ολοκληρωτικής διοίκησης «υπό του Πνεύματος του Θεού» (Ρωμαίους 8:14). Αυτή είναι η ρίζα από την οποία πηγάζει μία ζωή άγια και ευάρεστη στον Θεό.

Ο αγιαζόμενος άνθρωπος εκπέμπει φως, το φως του Θεού, εκπέμπει την αλήθεια που σώζει και λυτρώνει, δοξάζει τον Θεό επειδή με τη ζωή του Τον φανερώνει ζωντανό και αναγνωρίσιμο στους γύρω.

Την άγια πορεία, βέβαια, την παρακολουθεί και ο εχθρός της ψυχής μας, γεμάτος μίσος, αγωνία και εχθρότητα Η άγια ζωή σημαίνει πάρα πολλά για το διάβολο, γιατί είναι η μοναδική ομολογία που πραγματικά δοξάζει τον Θεό και είναι μια δόξα που δεν μπορεί ποτέ, ακόμα και αυτός, να την αρνηθεί. Η άγια ζωή είναι ένας εχθρός του εχθρού μας που αξίζει να τον φοβηθεί.

 

Μερικοί μπερδεύουν την άγια ζωή με την εκκλησιαστική ζωή και αναπαύονται.

Μεγάλο λάθος. Δε ζουν το θαύμα. Αυτοί είναι που χάνουν και βγαίνουν ζημιωμένοι.

Το πραγματικό παιδί του Θεού γίνεται, διαμέσου του αγιασμού ένα μόνιμο, ζωντανό, περιφερόμενο θαύμα, που πάνω του όλοι βλέπουν και αναγνωρίζουν το «δεν ζω πλέον εγώ, ζει μέσα μου ο Χριστός». Αυτό είναι λύ­τρωση, αυτό είναι ζωή, αυτό είναι αιωνιότητα, αυτό είναι η δύναμη που φέρνει καρπό, που ακτινοβολεί Χριστό και με κλειστό το στόμα και από τη γωνιά… και από απόσταση ακόμα, με την προσευχή και με την πίστη.

Αυτή η άγια ζωή είναι μια πολύ πλούσια ζωή, μια «έ­ντονη» ζωή θα έλεγα, γεμάτη περιεχόμενο πνευματικό. Έχει δάκρυα, έχει γόνατα, έχει θυσία, έχει αγωνιστική προσευχή, έχει ανηφόρια αγάπης, έχει στεν

ή πύλη κατεργασίας, έχει την τεθλιμμένη οδό του καθημερινού αγιασμού.

Είναι μια πλήρης, πραγματική ζωή, με αιώνιο χαρακτήρα.

Είναι η θαυμάσια ζωή του αγιασμού.

296

 

Copy­right περιοδικό ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ. 

Παρακαλούμε θερμά όπου γίνεται αναδημοσίευση να δημοσιεύεται και η πηγή, που είναι αυτός ο ιστότοπος, www.logiazois.net. Χαρά και τιμή μας ο Λόγος του Θεού να διαδίδεται ελεύθερος, ανόθευτος και αληθινός παντού!

exopnnoedek141

 

Εγγραφείτε συνδρομητές στο περιοδικό ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ για περισσότερα άρθρα! (στείλτε μας τα στοιχεία σας στο ofragopoulos@gmail.com)

 

Σελίδα 1 of 1212345...10...--> »