Σελίδα 1 of 912345...--> »

Στο παράθυρο

ΥΓΙΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ — είδος υπό εξαφάνιση…

Στο παράθυρο 

ή αλλιώς, η άδεια εκκλησία

 Και κατά την πρώτη ημέρα τής εβδομάδας, ενώ οι μαθητές ήταν συγκεντρωμένοι για την κοπή τού άρτου, ο Παύλος συνδιαλεγόταν μαζί τους, καθώς επρόκειτο την επόμενη ημέρα να αναχωρήσει· και παρέτεινε τον λόγο μέχρι τα μεσάνυχτα. Και υπήρχαν αρκετές λαμπάδες στο ανώγειο, όπου ήσαν συγκεντρωμένοι.

Και κάποιος νέος, με το όνομα Εύτυχος, καθισμένος επάνω στο παράθυρο, περιήλθε σε βαθύ ύπνο, ενώ ο Παύλος συζητούσε εκτεταμένα, και καθώς κυριεύθηκε από τον ύπνο, έπεσε κάτω από το τρίτο πάτωμα· και τον σήκωσαν νεκρό. Και όταν ο Παύλος κατέβηκε, έπεσε επάνω του, και καθώς τον αγκάλιασε είπε: Μη ταράζεστε· επειδή, η ψυχή του είναι μέσα του.

Πράξεις Αποστόλων 20: 7–10

 

Εύτυχος

 

Είναι σημαντικό να έχουμε μία πλήρη, όσο το δυνατόν, εικόνα της κάθε ιστορίας που διαβάζουμε μέσα στον Λόγο του Θεού και να έχουμε υπόψη μας, από συμπληρωματικές ιστορικές πηγές, σε ποιο πράγμα αναφέρεται το κάθε συμβάν, σε ποια εποχή και σε ποιους ανθρώπους.

Δεν θα ήταν, για παράδειγμα, καθόλου αντιπροσωπευτικό, διαβάζοντας την παραπάνω ιστορία, να φανταστούμε τον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας, ενός διαμερίσματος, ή ακόμα το σαλόνι ενός σύγχρονου σπιτιού. Ούτε καν ο δρόμος στον οποίο προσγειώθηκε το παιδί ήταν φτιαγμένος από άσφαλτο. Ας τα πάρουμε τα πράγματα, λοιπόν, με τη σειρά.

Βρισκόμαστε σε κάποια συνοικία στη Μικρά Ασία του αρχαίου κόσμου. Σπίτια φτιαγμένα από πέτρες, δρόμοι στρωμένοι με πλάκες ή απλώς με χώμα, η μυρωδιά των σπαρτών να φτάνει μέχρι τις πόλεις, καμία κόρνα να μη μολύνει την ησυχία του έναστρου ουρανού. Για να είχε το σπίτι εκείνης της εποχής τρίτο όροφο –που μάλλον πρέπει να ήταν η ταράτσα– ίσως ανήκε σε σχετικά εύπορη οικογένεια. Όσο όμως εύπορη και να ήταν η οικογένεια, το δωμάτιο ή ο ανοιχτός χώρος ήταν πολύ μικρότερος από τις αίθουσες που έχουμε εμείς συνηθίσει.

Πολύς κόσμος μαζεμένος για να ακούσει τον απόστολο Παύλο. Τόσο πολύς, μαζί με τα παιδιά τους ο καθένας, που ξεχείλιζε ο μικρός χώρος, μέχρι που αναγκάζονταν να καθίσουν στα παράθυρα. Όχι πως υπήρχαν καρέκλες για τους υπόλοιπους. Καθισμένοι σε κουρελούδες ή στο γυμνό πάτωμα, λαμπάδες να τριζοβολούν στους τοίχους, σκύβουν μπροστά να ακούσουν. Τριγύρω το σούρουπο τους τυλίγει απαλά. Σε λίγο πέφτει η νύχτα.

Κι όμως ο άνθρωπος του Θεού συνεχίζει να μιλάει. Κανείς δεν τον διακόπτει να του πει πως τα παιδιά νυστάζουν, ακόμα και οι μεγάλοι, πως πείνασαν, πως έχουν αύριο δουλειά. Από ευγένεια; Μάλλον όχι. Από δίψα, από λαχτάρα ν’ ακούσουν ό,τι έχει να τους πει για τα αιώνια, τα ουράνια, τα δώρα του Σωτήρα τους; Πιο πιθανό.

tumblr_mz3y6le0bE1s0zqico1_500

Αλλά ήταν και κάτι άλλο.

Πού καλύτερα είχαν να πάνε; Πού πιο όμορφα, πού πιο ζεστά, πού πιο προστατευμένα; Κι ας είχαν πιαστεί τα πόδια τους οκλαδόν, κι ας έγερναν τα βλέφαρά τους από την κούραση.

Δεν είχε έρθει ακόμα ο κόσμος να τους γεμίσει με περισπασμούς. Με δουλειές, με διαβάσματα, με διασκέδαση, με άλλες συναθροίσεις, που τα λένε λίγο διαφορετικά. Αν και δεν ήταν κι εκείνοι χωρίς άλλες επιλογές. Και εξαρτιόταν το ψωμί της οικογένειάς τους από το αν θα ξυπνούσαν το πρωί να πάνε στους αγρούς. Μπορεί να ήταν και κάποιος δούλος, σκαστός από τ’ αφεντικά του. Μπορεί να ήταν και μια νέα μαμά με ένα μωρό που θήλαζε. Μπορεί ένας γέρος, μπορεί ένα παιδί.

Κάποιος δεν άντεξε.

Έγειρε πίσω, κι αποκοιμήθηκε. Κι αυτός ο ύπνος είχε ολέθριες συνέπειες, γιατί η θέση που είχε διαλέξει ο Εύτυχος ήταν πάνω στο παράθυρο. Ανάμεσα από τα λόγια του Παύλου και το νυχτερινό αεράκι. Ανάμεσα από τη συντροφιά των μαθητών και τον έξω κόσμο. Και έπεσε προς τα έξω.

Τον σήκωσαν, λέει, νεκρό. Ο Κύριος τους τον χάρισε ζωντανό μέσα σε λίγα λεπτά. Ποιος όμως, ύστερα από αυτό το συμβάν, θα ξανάπαιρνε αυτό το ρίσκο;

Χιλιάδες, όπως μοιάζει στις μέρες μας.

Χιλιάδες στα παράθυρα, χιλιάδες να φλερτάρουν με τον κόσμο, χιλιάδες να αποκοιμούνται την ώρα που θα έπρεπε να στηριχτούν και να στηρίξουν τα αδέλφια τους.

Και πάντα, πάντα πέφτουν προς τα έξω. Αυτός είναι ένας πνευματικός νόμος. Όταν θα έρθει η δύσκολη ώρα του πειρασμού, της θλίψης, εκείνος που είναι ατάιστος πνευματικά δεν θα αντέξει, δεν θα νικήσει τον εχθρό. Το κάρβουνο που είναι απομακρυσμένο από τα άλλα θα σβήσει πρώτο, θα παγώσει.

Χριστιανός χωρίς εκκλησία είναι χριστιανός χωρίς σώμα, χωρίς τροφή, χωρίς οικογένεια. Είναι ένας χριστιανός που δεν θα μπορέσει να επιβιώσει μέσα στον κόσμο του κακού και της αμαρτίας.

Το ίδιο και ένας χριστιανός με λίγη εκκλησία, με ακατάστατη τροφή, με επιλεκτική οικογένεια. Δεν υπάρχει στην καθημερινή μας ζωή τρώω όποτε το θυμηθώ, όποτε μου αρέσει. Το βάζουμε πρόγραμμα και το κάνουμε κάθε μέρα, τρεις φορές τη μέρα, ανεξαρτήτως του αν το νιώσουμε. Γιατί αν το ξεχάσουμε; Οι συνέπειες θα είναι πολύ πιο σημαντικές από οποιονδήποτε πειραματισμό. Έτσι δεν το ρισκάρουμε. Αφήνουμε την οικογένειά μας, την ξεχνάμε, επειδή προέκυψε κάτι καλύτερο, κάποιος φίλος, για δυο-τρεις μήνες; Ανόητο ακούγεται. Κάτι που θα έκανε ένας έφηβος πάνω στην ανωριμότητα και τον ενθουσιασμό της ηλικίας του, μόνο για να γυρίσει πίσω στη μαμά του με άδειες τσέπες και στομάχι, απογοητευμένος.

Κι όμως, το κάνουμε.

Κάθε φορά που αμελούμε τ’ αδέρφια μας, την εκκλησία μας, την ώρα που θα έπρεπε να μαζευτούμε όλοι μαζί να τραφούμε, να οικοδομηθούμε, να βαστάξουμε τα βάρη αλλήλων.

Κάθε φορά που μας γυαλίζει κάτι άλλο, καλύτερο όπως φαίνεται, πιο φανταχτερό, όπου συμμετέχουν κάποιοι άλλοι που ακόμα δεν τους βαρεθήκαμε να τους βλέπουμε δυο φορές την εβδομάδα. Κι αφήνουμε πίσω την οικογένειά μας, χωρίς ούτε να μας λείψουν. Γιατί δεν μας λείπουν; Έτσι δεν θα έπρεπε; Πώς τους αφήνουμε πίσω έτσι, χωρίς να ραγίζει η καρδιά μας; Πώς τους αφήνουμε πίσω αυτούς που μεγαλώσαμε μαζί, που παλέψαμε, που χάσαμε, που νικήσαμε;

Και κάθε φορά που αφήνουμε πίσω μας την εκκλησία την Κυριακή το μεσημέρι για να την ξαναβρούμε την επόμενη Κυριακή το πρωί, και τότε μένουμε χωρίς εκκλησία. Γιατί η εκκλησία είναι σώμα, είναι ζωντανό κύτταρο, είναι πέτρες ζωντανές, που χτίζουν μέσα στον κόσμο τον Ιησού Χριστό. Κι αν η λέξη «εκκλησιάζομαι» έχει μέσα της τη λέξη «εκκλησία», όμως δεν υπάρχει μέσα στην Αγία Γραφή η έννοια του καθήκοντος. Αυτή είναι κοσμική έννοια, που την έχει επιβάλει ο κόσμος στους θρησκευόμενους ανθρώπους με σκοπό δικά του συμφέροντα.

Στον Λόγο του Θεού υπάρχει τρώω, συνοικοδομούμαι, συναυξάνω, συναγωνίζομαι. Κι αυτό δεν γίνεται με τα σκαρπίνια της Κυριακής το πρωί. Θέλει να λερωθούν τα χέρια απ’ τη δουλειά, και να φθαρεί το παντελόνι στα γόνατα από τις μάχες. Και θέλει να ζαρώσουν τα μάτια απ’ την ξαγρύπνια γιατί προσευχήθηκα για τον αδερφό μου και δεν μ’ έπιανε ύπνος, επειδή με νοιάζει.

Κι αν μας είναι συνήθεια από υποχρέωση ή αν νομίζουμε πως είμαστε καλά πνευματικά επειδή δώσαμε το παρόν μία φορά στις δύο εβδομάδες, παρόλα αυτά σίγουρα το ξέρουμε πως η καρδιά μας  άλλα λέει όλη την εβδομάδα κι άλλα ακούει την Κυριακή το πρωί. Χρειάζεται πιο συχνά, χρειάζεται να δώσουμε προτεραιότητα, χρειάζεται να το βάλουμε στόχο. Χρειάζεται να τραφούμε, να ζήσουμε μαζί με τους αδερφούς μας, να προσευχηθούμε δίπλα τους, να γελάσουμε κοντά τους. Μία μέρα της εβδομάδας χριστιανός δεν είναι αληθινός χριστιανός.

Δεν είναι παιδί του Θεού, μέλος του σώματος του Χριστού.

Και το πιο σημαντικό, η ζωή του αντικατοπτρίζει αυτή την τεράστια έλλειψη.

 

Οι δύο εκκλησίες

 

Η πρώτη εκκλησία

  • Είχαν τα πάντα κοινά (Πράξεις Αποστόλων 2:44, 4:32)
  • «Ενέμενον». Έμεναν, επέμεναν, στην προσευχή και στη διδασκαλία και στο να μαζεύονται στο όνομα του Κυρίου με σταθερότητα. (Πράξεις Αποστόλων  1:14, 2:42)
  • Περικυκλωμένοι από νέφος μαρτύρων. Ο Κύριος τους τιμούσε να υποφέρουν για το όνομά Του, να διώκονται, να δίνουν τη μαρτυρία τους με τον γλαφυρότερο τρόπο και να δοξάζουν τον Σωτήρα τους. (Εβραίους 12:1)
  • Ως «λίθοι ζώντες», ζωντανές πέτρες, ο απόστολος Πέτρος τους προέτρεπε (και μας σήμερα) να οικοδομούνται μεταξύ τους και να οικοδομούν μαζί τον πνευματικό οίκο του Θεού πάνω στη γη. (Α΄ Πέτρου 2:5)
  • Κανείς δεν τολμούσε να προσκολληθεί στους μαθητές του Ιησού, επειδή έβλεπαν την άγια ζωή τους και τα θαυμάσια που έκανε ο Θεός μέσα από αυτούς, και ένιωθαν τη βρομιά τους και την αμαρτωλότητά τους πιο έντονη από ποτέ. (Πράξεις Αποστόλων  5:13)
  • Ο Κύριος πρόσθετε τους σωζόμενους καθημερινά στην εκκλησία Του. Παρ’ όλο που κανείς δεν τολμούσε να προσκολληθεί, παρόλα αυτά, όποιος σοβαρά ήθελε να σωθεί, γινόταν μέλος του σώματος του Χριστού. Και ήταν, λέει, πολλοί αυτοί που ήθελαν. Πολλοί και καθημερινά. (Πράξεις Αποστόλων  2:47)
  • «Ενέμενον Ομοθυμαδόν». Δεν υπάρχει λέξη στα νέα Ελληνικά για το «ομοθυμαδόν». Μαζί, στον ίδιο τόπο, με μια ψυχή, με έναν Κύριο. Ήταν ένα μεταξύ τους, και μαζί Του, όπως ακριβώς το είχε πει ο Ιησούς πριν φύγει από τη γη. (Πράξεις Αποστόλων  1:14, 2:46, 5:12, κ.α.)
  • Είχε έναν Παύλο, έναν Πέτρο, έναν Ιωάννη, έναν Στέφανο και πόσους άλλους…

 

tumblr_mzkdvbjnoA1t0bh0do1_500

Η εκκλησία της Αποκάλυψης

  • Ο Χριστός στέκεται έξω από την εκκλησία που φέρει το όνομά Του και χτυπάει την πόρτα, μήπως και ακούσει κανείς τη φωνή Του και Του ανοίξει. (Αποκάλυψη Ιωάννου 3:20)
  • Ένα μικρό υπόλοιπο απομένει, φοβισμένο και αποδιωγμένο, να Του είναι πιστό, να Τον θέλει, να αντιστέκεται στον κόσμο. (1: 10)
  • Έχει μέσα της και ανάμεσά της τη «συναγωγή του σατανά», που είναι εκείνοι που λένε ότι ανήκουν στον Χριστό, αλλά είναι ψέμα. (2:9, 2:13, 3:9)
  • «Μετανόησε.» Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, που αγόρασε την εκκλησία με το αίμα Του, την καλεί και την παρακαλεί και την διατάζει και την απειλεί να μετανοήσει. Αυτό είναι σχήμα οξύμωρο. Και σχήμα τραγικό. (2:5, 2:16, 3:3, 3:19)
  • «Λες ότι: Είμαι πλούσιος, και πλούτησα, και δεν έχω ανάγκη από τίποτε, και δεν ξέρεις ότι εσύ είσαι ο ταλαίπωρος, και ο ελεεινός, και ο φτωχός, και ο τυφλός, και ο γυμνός·» (3:17)
  •  «Άφησες την πρώτη σου αγάπη.» (2:4)
  • Είναι ετοιμοθάνατη. Ο Κύριος καλεί την εκκλησία Του να στηρίξει τα υπόλοιπα που πρόκειται να πεθάνουν, γιατί τα έργα της δεν ήταν τέλεια ενώπιόν Του. (3:2)
  • Ο Κύριος έρχεται γρήγορα για να την κρίνει. (2:5, 2:16, κ.α.)
  • Έχει ανάμεσά της την Ιεζάβελ, τη διδαχή του Βαλαάμ, τους Νικολαΐτες (2:20, 2:14–15)
  • Έχει το όνομα ότι ζει, αλλά είναι νεκρή. (3:1)
  • «Μακάρι να ήσουν ψυχρός.» Το τελευταίο, το χειρότερο, το πιο τραγικό. (3:15)

 

 

Ας συγκρίνουμε και ας αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας και την εκκλησία μας. Και ας γίνουμε εμείς πρώτοι, ο καθένας, η αλλαγή που θέλουμε.

Αν νιώθουμε πως δεν υπάρχει αγάπη, ας αρχίσουμε εμείς να αγαπούμε αληθινά. Αν δεν προσεύχεται κανείς για μας, ας προσευχηθούμε εμείς για τους άλλους. Αν είναι άδεια η εκκλησία μας, ας πάμε εμείς. Αν όλοι κοιτάζουν τον εαυτό τους, ας νοιαστούμε εμείς πρώτοι για τους άλλους. Τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν.

Ας γίνουμε εμείς αλεξικέραυνο των ευλογιών του Θεού στις τελευταίες και σκοτεινές μέρες που περνάει η εκκλησία Του μέσα στον κόσμο.

 

Την πιο τρανή υπόσχεση νίκης την δίνει ο Κύριος στην τελευταία εκκλησία της Αποκάλυψης, σ’ αυτόν τον έναν –αν υπάρχει– που θα Του ανοίξει την πόρτα. Και το κάνει για να μας πει πως γίνεται, ακόμα και με έναν. Ας είμαι αυτός ο ένας εγώ.

«Όποιος νικάει, θα του δώσω να καθήσει μαζί μου στο θρόνο μου, όπως κι εγώ νίκησα, και κάθησα μαζί με τον Πατέρα μου στο θρόνο Του.

Όποιος έχει αυτί, ας ακούσει τι λέει το Πνεύμα προς τις εκκλησίες.»

Αποκάλυψη Ιωάννου 3:21–22

 

13S621231Q050-3B26

Copy­right περιοδικό ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ. 

Παρακαλούμε θερμά όπου γίνεται αναδημοσίευση να δημοσιεύεται και η πηγή, που είναι αυτός ο ιστότοπος, www.logiazois.net. Χαρά και τιμή μας ο Λόγος του Θεού να διαδίδεται ελεύθερος, ανόθευτος και αληθινός παντού!

 

Τα γνωρίσματα της ζωής του Χριστού

ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΜΕΝΗ ΖΩΗ

0020

Η καινούργια ζωή, η αληθινή ζωή του αναγεννημένου ανθρώπου του Θεού, που στην πραγματικότητα είναι «ο Ιησούς Χριστός εν ημίν», έχει τα δικά της θαυμαστά χαρακτηριστικά, τα δικά της γνωρίσματα. Μέσα στις σελίδες του Λόγου του Θεού έχουμε πληρότητα περιγραφής, έτσι ώστε να μπορούμε να αναγνωρίσουμε και να διακρίνουμε το γνήσιο, το αληθινό.

Η ζωή έχει κύριο γνώρισμά της την ειρήνη. Ζωή χωρίς ειρήνη, δεν είναι ζωή. Η εσωτερική ειρήνη της ψυχής και οι εξωτερικές εκδηλώσεις της ειρήνης στους γύρω. Αυτά τα δυο πορεύονται μαζί. Ας μην πει κάποιος πως έχει ζωή και την απολαμβάνει, όταν «τρώγεται» καθημερινά με μίση, πάθη και έχθρες εναντίον όλων γύρω του. Αυτό δεν είναι ζωή. Είναι καθημερινός, σκληρός θάνατος. Είναι φθορά, είναι λιώσιμο στα χέρια της αμαρτίας. Γιατί ειρήνη είναι ο Ιησούς Χριστός μέσα μας διά της πίστεως, είναι «η ειρήνη ημών» ο Ιησούς, που κάνει τις μέρες μας γεμάτες απόλαυση, γεμάτες Ουρανό!

 

Ζωή πραγματική είναι μόνο η αγία ζωή. Άγιος θα πει «ανήκω στον Θεό, υπάρχω για τον Θεό». Η ψυχή είναι γεμάτη με το νόμο Του.

Ταυτόχρονα άγιος θα πει «δεν ανήκω στον εαυτό μου, στις επιθυμίες μου, στα είδωλά μου», όλα αυτά που κάποτε αγαπούσα και λάτρευα.

Ο άγιος είναι ο ξεχωρισμένος για τον Θεό, για την υπηρεσία Του και τη δόξα Του.

Αυτός ο άγιος δουλεύεται με τη λειτουργία του αγιασμού, που είναι καθημερινή και στοχεύει στο χτίσιμο μιας αγίας ζωής πάνω μας. Ένας άγιος ζει αποκλειστικά με του Θεού το θέλημα. Ο Κύριός του ορίζει και εξουσιάζει την ύπαρξή του. Θα λέγαμε πως ένας άγιος δεν έχει ο ίδιος δικαιώματα «πάνω του». Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της ομολογίας του Απ. Παύλου «δεν ζω εγώ πλέον».

Ζωή είναι μόνο η αγία ζωή και ζωντανός είναι μόνο αυτός που πορεύεται καθημερινά στο μονοπάτι του αγιασμού και της ολοκλήρωσης. Οτιδήποτε άλλο χωρίς τον αγιασμό δεν έχει τη ζωή μέσα του, δεν έχει το Θεό τον Άγιο. «Επειδή τούτο είναι το θέλημα του Θεού, ο αγιασμός σας… διότι ο Θεός δεν εκάλεσεν ημάς προς ακαθαρσίαν, αλλά προς αγιασμόν». (Α΄ Θεσσαλονικείς 4:3, 7).

Ζωή έχει μόνο αυτός που διά του Αγίου Πνεύματος μορφώνεται πάνω του ο Ιησούς Χριστός. Αυτός είναι άγιος, πορεύεται το δρόμο του λυτρωμένος και είναι αιώνιος.

 

1195576_92868095

Ζωή είναι μόνο η πορεία της νίκης. Τους ηττημένους κανείς δεν τους αναγνωρίζει, κανείς δεν τους λογαριάζει. Ζωή είναι μόνο η ζωή της νίκης.

                              «Διότι παν ό,τι εγεννήθη εκ του Θεού, νικά τον κόσμον…»

(Α΄ Ιωάννου 5:4).

Πρώτος νικήθηκε ο θάνατος, που μας εξουσίαζε. Ανοίχτηκε έτσι ο δρόμος για μια πορεία νίκης καθημερινή και δοξασμένη. Η νίκη της σάρκας, η νίκη της επιθυμίας, η νίκη του «κόσμου».

Η νέα ζωή που μας χαρίζει ο Κύριος διά του Ιησού Χριστού είναι ζωή αληθινή, ακριβώς γιατί περιέχει τη νίκη, την επικράτηση επί της αμαρτίας, που είναι ο θάνατος.

Είναι σωστό να συμπεράνουμε ότι ζωή είναι μόνο η «λυτρωμένη ζωή», η απαλλαγμένη από το μόλυσμα της αμαρτίας. Οπωσδήποτε στην ψυχή που έχει παραμείνει και δουλεύει ο θάνατος, δεν μπορούμε να μιλάμε για ζωή και μάλιστα αιώνια.

Δεν μπορεί να είναι ζωντανός, δεν μπορεί να μείνει ζωντανός κανείς χωρίς να κατατροπώνει καθημερινά την αμαρτία. Και στη θέση της αμαρτίας, η ψυχή γεμίζει με το θέλημα του Θεού, που το προκρίνει ο λυτρωμένος του Χριστού ανάμεσα στις άλλες προσφορές με αγάπη και λαχτάρα. Όπως στη βιολογία, για να μείνει ζωντανός και υγιής ένας οργανισμός πρέπει να νικά τα παθογόνα αίτια, να νικά τον εχθρό, έτσι και ο λυτρωμένος πρέπει να έχει νίκη, αν θέλει να ζήσει. Νίκη κατά της αμαρτίας του, νίκη κατά του εαυτού του. Η νίκη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Χωρίς αυτήν, ζωή δεν μπορεί να υπάρξει.

 

Η πραγματική ζωή έχει μεγαλείο και δόξα. «Όσους δε προεγνώρισε, τούτους και προώρισε…, εκάλεσε…, εδικαίωσε…, εδόξασε». (Ρωμαίους η΄ 29,30).

Η δόξα, η ομορφιά της λυτρωμένης ζωής είναι ζηλευτά χαρακτηριστικά του ζωντανού. Το αρρωστημένο, το πεθαμένο είναι πάντα θλιβερό και αποκρουστικό. Αρκεί να θυμηθούμε τα λόγια του Κυρίου μας, «εάν τις Με αγαπά, τον λόγον Μου θέλει φυλάξει, και ο Πατήρ Μου θέλει αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν θέλομεν ελθεί, και εν αυτώ θέλομεν κατοικήσει» (Ιωάννης ιδ΄ 23), για να συλλάβουμε πόσο δοξασμένη και αστραφτερή είναι η ζωή η πραγματική, η μόρφωση και η κατοίκηση του Ιησού Χριστού μέσα μας.

Για τον λυτρωμένο του Θεού ο πρώτος Ψαλμός λέει: «και το φύλλον αυτού δεν μαραίνεται, και πάντα όσα αν πράττη, θέλουσιν ευοδωθή» (Ψαλμός 1:3) . Αυτές είναι οι εκδηλώσεις οι εξωτερικές της δόξας και του μεγαλείου, που κλείνεται μέσα στην ψυχή την αγιασμένη και την καθαρισμένη. Και δεν μπορεί να μην υπάρχουν οι ανάλογες εκδηλώσεις. Είναι φυσιολογική συνέπεια της ζωής μέσα μας.

Όπως είναι φυσικό, όλο το μεγαλείο και η ομορφιά της άφθονης ζωής, της νέας ζωής, δεν μπορεί να υπάρξει, όταν ο Ιησούς Χριστός έχει μείνει ένα ιστορικό πρόσωπο, που ανήκει στο παρελθόν και το έργο Του έχει τοποθετηθεί έξω από την ψυχή μας.

Μόνο ο ζωντανός Ιησούς και η ταύτιση του ανθρώπου μαζί Του οδηγούν σε μια πορεία καθαρότητας, που ακτινοβολεί αρχοντιά και μεγαλείο. Αυτή η νέα ζωή είναι η συνέχεια εκείνου του αρχικού θαυμαστού σχεδίου της αγάπης του Θεού, «ας κάμωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημών, καθ’ ομοίωσιν ημών, και ας εξουσιάζη…» (Γένεση 1:26).

Το παιδί του Θεού, όταν είναι γνήσιο, ζει μέσα σε χαρά και ηρεμία, στην ψυχή του βασιλεύει ειρήνη και ανάπαυση. Είναι φυσικό να αναδίδει ευωδιά ζωής ζηλευτή. Οτιδήποτε έξω από αυτήν την κατάσταση ψυχής δεν είναι ζωή, δεν έχει αιώνιο χαρακτήρα. Η δόξα είναι κύριο γνώρισμα της ζωής Χριστού μέσα στο κράτος της αμαρτίας, του θανάτου, και δώρο που ο Χριστός χαρίζει σε όσους Τον δεχτούν Κύριό τους.

cropped-5.jpg

Η ζωή έχει καρπούς. Η καρποφορία είναι γνώρισμα πολύ σημαντικό της ζωής. Η στειρότητα δεν είναι ζωή, δεν έχει σχέση με τη φυσιολογία της ζωής.

Ο Λόγος του Θεού μας βεβαιώνει πως η καρποφορία είναι συστατικό και γνώρισμα της ζωής και ότι ο καρπός είναι φυσική συνέπεια της ύπαρξης της ζωής μέσα μας. «Εγώ είμαι η άμπελος, σεις τα κλήματα. Ο μένων εν Εμοί, και Εγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν» (Ιωάννης 15:5).

Στην περιοχή της πνευματικής καρποφορίας δεν χρειάζονται ούτε προσπάθειες σκληρές, επίπονες, ούτε βέβαια πρωτοβουλίες, οργανωμένα σχήματα για την καρποφορία. Το μόνο που είναι απαραίτητο είναι η παρουσία της ζωής. Μέσα στη ζωή την αληθινή ενυπάρχει ο καρπός, η δύναμη της καρποφορίας. «Ο μένων εν Εμοί και Εγώ εν αυτώ». Αυτό είναι ζωή, αυτό είναι καρποφορία. Όλα εκεί μέσα κλείνονται.

Τούτη η οργανική σύνδεση, η ταύτιση του κλήματος με την άμπελο την αληθινή, πραγματώνεται διά του Αγίου Πνεύματος. Η καρποφορία είναι το φυσιολογικό επακόλουθο.

Όπου υπάρχει η ζωή, υπάρχει και καρπός.

Ο καρπός τότε είναι γνήσιος κι έχει τα γνωρίσματα του Λόγου του Θεού. Καρπός πολύς, καρπός που να μένει, καρπός που να δοξάζει τον Θεό.

 

Η ζωή έχει χαρακτήρα αιώνιο. Είναι αυτό ένα από τα κύρια γνωρίσματα της πραγματικής ζωής. Αυτή η αιώνια ζωή, όταν κατοικεί μέσα μας, μας κάνει κι εμάς αιώνιους. Από τώρα, από εδώ κάτω αιώνιοι. Ένας «αιώνιος» περπατάει στο πεζοδρόμιο, ένας «αιώνιος» περνάει το φανάρι του δρόμου… Εσύ βλέπεις μια εικόνα γνώριμη. Δυο χέρια, δυο πόδια, μια μύτη… Λάθος μεγάλο. Δεν έχει καμιά σχέση με αυτά. Είναι πνευματικό δημιούργημα, ουράνιο χτίσμα της αγάπης του Θεού, είναι αιώνιος αυτός που βλέπεις…

Είναι σφάλμα να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τον «ζωντανό», τον λυτρωμένο του Χριστού χρησιμοποιώντας τη γλώσσα και τις περιγραφές των «πεθαμένων», αυτών που από τώρα είναι στο θάνατο.

«Ούτω και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν» (Ρωμαίους 6:4). Είναι καινούργια η ζωή η αιώνια και δεν έχει τίποτα κοινό με το θάνατο που βασίλευε πρώτα στην ψυχή μας.

Αυτή η «νέα ζωή» είναι η ζωή του Ιησού Χριστού πάνω μας και έχει αιώνιο χαρακτήρα. Όποιος ζει διά του Ιησού Χριστού είναι κι αυτός αιώνιος. Στο Α΄ Ιωάννου 5:11–12 μαθαίνουμε πως η ζωή είναι «εν τω Υιώ», μέσα στον Ιησού Χριστό. Όποιος έχει τον Χριστό, έχει τη ζωή. Έχω, είναι δικό μου, το κατέχω. Είναι άλλο πράγμα να πιστεύεις, να νομίζεις, να ελπίζεις, και άλλο να το έχεις μέσα σου, να το απολαμβάνεις δικό σου.

wxp (13)

Η ζωή είναι καθαρή. Ίσως φαίνεται κοινό και χωρίς ιδιαιτερότητα αυτό που λέμε, όμως είναι τόσο βασικό. Η ζωή υπάρχει μόνο μέσα σε μια συγκεκριμένη περιοχή, που το όνομά της είναι φως. Το φως αποκαλύπτει, ξεσκεπάζει, ελέγχει μέσα σ’ αυτήν την περιοχή. Όποιος μένει στο φως, που είναι ο Θεός, η αγάπη Του, ο νόμος Του, το θέλημά Του, καθαρίζεται και μένει καθαρός. «Ο Θεός είναι φως, και σκοτία εν Αυτώ δεν υπάρχει ουδεμία» (Α΄ Ιωάννου 1:5).

Τα έργα του σκοταδιού είναι απ’ έξω, και έξω από την περιοχή του φωτός πρέπει να βγεις για να «απολαύσεις» την αμαρτία σου. Όμως έξω είναι και ο θάνατος, ο αποχωρισμός, η αποξένωση.

Η ζωή η αιώνια είναι πάντα καθαρή, και ζωντανός είναι όποιος έχει την αμαρτία του καταδικασμένη και κρατά το σώμα της αμαρτίας νεκρωμένο.

Η ζωή ξεκινάει από το σταυρό του Ιησού. Από κει ακριβώς ξεκινά και η καθαρότητα και οι δυνάμεις καθαρισμού της ψυχής από την αμαρτία.

Ζωή δεν υπάρχει όπου υπάρχει αμαρτία, βρωμιά, περιοχές που δεν λούζονται από το φως και δεν ελέγχονται από την αλήθεια.

 

Η ζωή η γνήσια είναι ευλογημένη. Κι αυτό είναι μόνιμο, είναι καθημερινό.

Δίπλα είναι μια άλλη πορεία, ανυπακοής και απείθειας στο νόμο του Θεού. Αυτή είναι κατάρα και είναι πορεία θανάτου.

Ζωή είναι ο σεβασμός και η πλήρης υπακοή στο θέλημα του Θεού. Αυτή ακριβώς είναι η οδός της ευλογίας. «Και εάν υπακούης επιμελώς… προσέχης να κάμνης πάσας τας εντολάς Αυτού…» (Δευτερονόμιο 28:1).

Αυτό το «υπακούης επιμελώς», όταν αναφέρεται στο νόμο του Θεού, έχει σαν συνέπεια τη ζωή μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Το Πνεύμα του Θεού κατοικεί και ενεργεί χτίζοντας τον νέο άνθρωπο.

«Ευλογημένος» και «ζωντανός» είναι δύο έννοιες που ταυτίζονται. Το πραγματικό νόημα και των δύο είναι η παρουσία του ζωντανού Θεού στην ψυχή, αυτή είναι και η αιτία της ζωής που είναι ευλογημένη.

tumblr_mtwxc2jJIe1rwe56eo1_500Εύκολα θα συμφωνήσουμε με τούτη την αλήθεια, αν θυμηθούμε τα όσα είπαμε πιο πάνω. Η νέα ζωή, η αληθινή ζωή είναι άγια, καθαρή, είναι ζωή με δόξα και μεγαλείο, είναι ζωή με καρπό και νίκη θαυμαστή, είναι αιώνια. Να τι θα πει ζωή ευλογημένη. Αυτά είναι τα γνωρίσματα και της αληθινής ζωής και της ευλογίας του Θεού πάνω στον άνθρωπο.

Δεν γίνεται να έχεις τον Ιησού Χριστό, να ζεις τη ζωή Του, να μορφώνεται πάνω σου ο χαρακτήρας Του, να μένεις στο νόμο Του και να μην είσαι ευλογημένος.

Ο άνθρωπος που «εν τω νόμω του Κυρίου είναι το θέλημα αυτού και εν τω νόμω Αυτού μελετά ημέραν και νύκτα», είναι βεβαιωμένα ευλογημένος, και είναι αυτό αναγνωρίσιμο από όλους τους γύρω.

Καταραμένος είναι αυτός που επιθυμεί και προκρίνει να ακολουθήσει το δικό του θέλημα και περπατά «οπίσω της ορέξεως της καρδίας του». Αυτή η οδός της ασέβειας προς το νόμο του Θεού δεν έχει ζωή, αφού ο Θεός έχει διαγραφεί μέσα από την ψυχή. Ευλογημένος, καταραμένος. Δύο περιοχές ξένες, μακρινές. Η ζωή και ο θάνατος. Ανάμεσά τους η δική μας επιλογή, η δική μας πρόκριση. Το τι θα αποφασίσουμε, είναι κάτι που θα αγκαλιάσει την ύπαρξή μας ολόκληρη, με αιώνιες προεκτάσεις και συνέπειες.

 

exofmai14pneumatika

Σελίδα 1 of 912345...--> »